Home / Sociaal / Asiel / Menselijke tragedie in Calais – conservatieven hebben geen antwoord

Menselijke tragedie in Calais – conservatieven hebben geen antwoord

Artikel door Sarah Sachs-Eldridge uit ‘The Socialist’, weekblad van de Socialist Party

calaiskampNa weken van angstcampagne in de media en verslagen van de wanhoop onder de vluchtelingen in Calais vond de Britse premier David Cameron toch nog een manier om net iets verder te gaan in het opzwepen van antimigrantengevoelens. Hij omschreef de zowat 3.000 vluchtelingen in Calais neerbuigend als een “zwerm mensen.”

Het was een zoveelste bewuste poging om de angst onder de werkenden voor de omvang van de migratie te versterken zodat ze ten onrechte de verantwoordelijkheid voor het besparingsbeleid bij de migranten en asielzoekers zouden leggen en niet bij de rechtse regering.

De conservatieve regering wil de besparingen opdrijven en koppelt dit aan repressieve en racistische maatregelen. De sterke uitspraken van Cameron en co leidden anderzijds wel tot nuances en een kleine zwerm van artikels over de menselijke tragedie. Sinds begin juni kwamen minstens tien mensen om het leven op de wegen rond Calais. Een zwangere vrouw had een miskraam toen ze op een vrachtwagen probeerde te geraken. Langs de Britse kant van het Kanaal zijn er enkel al in Kent 629 kinderen die hulp nodig hebben.

Context

Er wordt de indruk gewekt dat Groot-Brittannië de belangrijkste bestemming is voor migranten die naar Europa vluchten. Dat klopt echter niet. In Frankrijk waren er vorig jaar 62.735 asielaanvragen of meer dan dubbel zoveel als in Groot-Brittannië. Er waren vorig jaar 626.000 asielaanvragen in de EU waarvan 25.000 in Groot-Brittannië.

Vluchtelingen verlaten hun thuis en familie niet zomaar, maar om vreselijke situaties zoals in Afghanistan en Irak te ontvluchten. Zowat een op de vijf asielzoekers in Europa komt momenteel uit het oorlogsgebied in Syrië. Dat is slechts een klein deel van de mensen die hun huis en leven in Syrië moesten achterlaten. In Libanon, Jordanië, Egypte en Irak zijn er meer dan twee miljoen vluchtelingen.

De rechterzijde stelt het voor alsof asielzoekers in luxe worden ontvangen. De zogenaamde ‘zachte aanpak’ is echter een mythe. Er wordt accommodatie voorzien, niet in een huis maar in detentiecentra of kamers. Zolang de procedure lopende is, krijgen asielzoekers geen uitkering en mogen ze niet werken. Volwassenen moeten het doen met een budget van 36,95 pond per week. Met de laatste besparingsrondes is nog eens 30% van de middelen voor asielzoekers geschrapt.

De conservatieve Tories hebben hun verdelende en racistische maatregelen opgevoerd. Ze willen de beperkte financiële steun voor afgewezen asielzoekers schrappen waardoor duizenden gezinnen tot nog ergere armoede veroordeeld worden.

Migratiewetten

De Britse regering besloot om extra politiehonden en bewakers in te zetten in Calais. Minister Theresa May versterkt de racistische maatregelen, onder meer door van huisbazen te eisen dat eerst een controle van de migratiestatus van huurders wordt verricht vooraleer een contract wordt gesloten. Wie geen asiel krijgt, kan zonder enige procedure uit zijn huurwoning gezet worden.

Deze maatregel komt er op een ogenblik dat er al een enorme huisvestingscrisis is met een totaal gebrek aan betaalbare huisvesting. Bovendien is er al heel wat discriminatie. Een onderzoek uit 2013 gaf aan dat 29% van de zwarte mensen discriminatie ondervonden op de huizenmarkt. De verkozenen van Labour hebben de nieuwe maatregelen in het parlement gesteund, ook al doet dit denken aan het beleid van ‘geen zwarten en geen Ieren’ uit het verleden.

Het zal de situatie echter niet veranderen. Dit soort ‘oplossingen’ zal enkel leiden tot meer armoede en wanhoop voor de mannen, vrouwen en kinderen die een toekomst in Groot-Brittannië zoeken. Het zal ook leiden tot meer doden en gewonden in Calais. Mensen zitten daar niet omdat ze ervoor kiezen, maar uit wanhoop.

Solidariteit

In en rond de vluchtelingenkampen in Calais is er heel wat solidariteit. Lokale leraars geven er vrijwillig Franse lessen. Ook in Groot-Brittannië zijn er tekenen van solidariteit voor de slachtoffers van oorlog en kapitalistische crisis, denk maar aan de grote bedragen die door liefdadigheidsorganisaties worden opgehaald.

In maart leidde het nieuws van de arrestatie van de 20-jarige atleet Jimmy Thoronka, een topsprinter uit Sierra Leone die niet naar zijn land terug wilde uit vrees voor de ebolacrisis daar, tot een golf van steun en solidariteit.

Het besparingsbeleid zorgt voor een begrijpelijke angst dat de openbare diensten zullen tekortschieten. Er is al een huisvestingscrisis. Besparingen op uitkeringen en torenhoge huurprijzen zorgden ervoor dat de afgelopen drie jaar meer dan 50.000 gezinnen Londen hebben moeten verlaten. De Tories willen zich op asielzoekers en migranten richten om de verantwoordelijkheid voor het falende huisvestingsbeleid en de harde besparingen door te schuiven.

Strijdbaar programma

Er is nochtans geen gebrek aan middelen. De gemeentebesturen bezitten voldoende grond om een miljoen degelijke sociale woningen te bouwen. De grote projectontwikkelaars hebben genoeg grond om meteen 1,4 miljoen huizen te bouwen. Maar het volstaat niet om deze vaststellingen te maken, we moeten ons ook organiseren rond een programma dat opkomt voor degelijke huisvesting voor iedereen.

Waarom zouden we de grond en de grote bedrijven in de bouwsector niet nationaliseren met enkel compensaties op basis van bewezen behoeften? Socialisten zouden hierna overgaan tot de bouw van degelijke sociale huisvesting waarbij rekening wordt gehouden met het milieu. We verdedigen het recht van alle werkenden op degelijke huisvesting en verzetten ons tegen uithuiszettingen. Er is nood aan een massale campagne voor een controle op de huurprijzen en voor investeringen in sociale huisvesting.

Zo’n beweging zal een politieke stem nodig hebben om alle slachtoffers van het besparingsbeleid te verenigen en om in te gaan tegen racisme en andere wijzen waarop onze eenheid wordt ondermijnd. De Socialist Party verzet zich tegen de racistische migratiewetten en verzet zich tegen gesloten asielcentra. De arbeidersbeweging kan de zondebokpolitiek stoppen door te bouwen aan een onafhankelijke politieke stem.