Home / Internationaal / Europa / Laat de Grieken niet alleen strijden!

Laat de Grieken niet alleen strijden!

apWe kregen de afgelopen decennia steeds te horen dat we moesten besparen om de concurrentiepositie van de bedrijven te verbeteren en zo de economie te versterken. Als de economie het slechter deed, werd verwijtend naar de werkenden en werklozen gekeken. Opkomen voor degelijke lonen of vaste contracten, werd als egoïsme gezien. Het neoliberale mantra van besparingen op onze levensstandaard werd door alle gevestigde partijen aanvaard. Het werd ook steeds agressiever naar voor gebracht door internationale instellingen zoals de EU.

Artikel uit maandblad ‘De Linkse Socialist’

Dit beleid heeft geleid tot de grootste ongelijkheid die ooit is vastgesteld binnen de industrielanden van de OESO (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling). De 10% rijksten verdienen bijna tien keer zoveel als de 10% armsten, in de jaren 1980 was dat zeven keer zoveel. Dit heeft enkel betrekking op loon, de ongelijkheid inzake vermogen is nog een pak groter. De OESO, niet bepaald een linkse club, pleit voor een herverdeling omdat de ongelijkheid een bedreiging vormt voor de economie.

Het establishment van speculanten aarzelt niet om eigen kortzichtige belangen centraal te stellen om zich steeds verder te verrijken. Dit gaat ten koste van de meerderheid van de bevolking en het bedreigt volgens de OESO zelfs hun systeem. Angel Gurria van de OESO stelde over zijn pleidooi voor meer gelijkheid: “Er is niks ideologisch aan. Meer inkomensgelijkheid zorgt voor meer economische groei, meer sociale cohesie en meer vertrouwen in de politiek.”

Er werd ons gezegd dat we omwille van de crisis, een crisis die niet wij veroorzaakt hadden, allemaal de broekriem moesten aanhalen. Nu blijkt dat de armsten het meeste moesten inleveren, terwijl een kleine toplaag ook in tijden van crisis rijker werd. De arrogantie van de superrijken die steeds meer willen en de slaafse opstelling van de neoliberale politici die doen wat hun bazen bij het patronaat hen zeggen, leiden inderdaad tot een groeiend verzet.

Het draagt bij tot de politieke instabiliteit in Europa met grote verschuivingen in verkiezingen. Allerhande nieuwe formaties, waaronder rechtse populisten maar ook linkse krachten, komen op de voorgrond. Tegelijk was er de afgelopen jaren een toename van strijd, met grote bewegingen in het zuiden van Europa die, zoals het actieplan eind 2014 in België aangaf, ook navolging krijgen in het noorden van Europa.

De EU en de neoliberale regeringen blijven echter koppig vasthouden aan hetzelfde beleid van groeiende ongelijkheid en besparingen die een steeds grotere groep tot armoede veroordelen. Het Europese establishment probeert de linkse regering in Griekenland op de knieën te dwingen. Daarna kan dit gebruikt worden om elders te zeggen dat verzet niets uithaalt.

Ook met goede argumenten zullen we het establishment niet overtuigen, dat hebben de ‘onderhandelingen’ tussen de Griekse regering en de EU voldoende aangetoond. Er zal strijd van onderuit nodig zijn. Dat dit resultaat oplevert, moeten zelfs experts van het IMF erkennen. Twee onderzoekers van het IMF schreven in een rapport dat sterke vakbonden een toename van ongelijkheid afremmen. Als de ongelijkheid in België nog meevalt, heeft dit vooral met de kracht van de vakbonden te maken.

Het establishment organiseert zich internationaal om onze levensstandaard verder af te breken. Dat moeten we van antwoord dienen. Een Europese betoging tegen de EU-top eind juni kan een goede stap zijn, maar het wordt ook tijd dat we onze kracht Europees organiseren met een slagkrachtige syndicale werking en Europese actiedagen die niet louter symbolisch zijn of beperkt tot wandelingen in Brussel. Het actieplan in ons land eind 2014 bracht de rechtse regering aan het wankelen, wat zou het effect niet zijn moesten een dergelijk type van actieplan Europees opgezet worden?

Doorheen ons verzet moeten we politieke alternatieven uitbouwen. Er zijn eerste pogingen in die richting met onder meer Syriza (Griekenland) of Podemos (Spanje). Deze formaties worden uitgetest in de confrontatie met de besparingsmachine van de EU, ECB en IMF. Als we hen alleen laten strijden, zullen ze het niet halen. De kracht van ons aantal laten spelen en dit koppelen aan een socialistisch programma dat breekt met de kapitalistische afbraakpolitiek, biedt een weg vooruit aan.

samenmetdegrieken