Griekenland. Studenten bezetten nog steeds 90% van de universiteiten

Zeven wijken na de eerste acties van de Griekse studenten, worden nog steeds 415 van de 456 faculteiten in het land bezet. Deze studentenbeweging kwam als een donderslag bij heldere hemel voor de regering die dit absoluut niet had verwacht en compleet verrast was.

Andros Payiatsos, Xekinima, Athene

De studentenbeweging heeft ook de arbeiders in actie gebracht bij solidariteitsstakingen. Vorige donderdag riep de Griekse ambtenarenbond ADEDY op tot een 24 urenstaking om de studentenbeweging te ondersteunen. Er werd ook opgeroepen om deel te nemen aan de studentenbetogingen van dezelfde dag. GSSE, een vakbondsfederatie in de private sector riep op tot een staking van 3 uren uit steun voor de studenten.

Vonk

De vonk die de beweging op gang bracht, was een nieuw wetsvoorstel van de rechtse neoliberale regeringspartij Nieuwe Democratie. Het voorstel zou ertoe leiden dat studenten zelf voor de boeken moeten betalen (nu krijgen studenten per vak één handleiding gratis), de prijzen voor de maaltijden zouden stijgen en studenten die meer dan 2 jaar blijven zitten, zouden zich niet langer kunnen inschrijven.

Deze maatregelen vormen een enorme aanval op de studenten van arbeidersafkomst. Griekse studenten hebben geen studentenbeurs of zelfs goedkope studentenleningen. De familie moet de volledige kosten van de studies betalen. Er zijn quasi geen sociale faciliteiten aan de universiteiten. Studenten die niet in hun eigen stad kunnen studeren, moeten dus op de private woningmarkt op zoek naar een onderkomen. Dat zorgt ervoor dat veel studenten moeten werken terwijl ze studenten en dat maakt het moeilijk om de studies binnen de vooropgestelde termijn af te werken.

Diepere basis voor de beweging

Er is een diepere basis voor de beweging en dat is een opeenstapeling van ongenoegen. Dat wordt veroorzaakt door het feit dat het onderwijs de afgelopen jaren steeds meer onder druk stond met de ene besparingsmaatregel na de andere.

Gedurende een aantal jaar legden de studenten er zich bij neer dat ze harder moesten werken om een betere levensstandaard in de toekomst te kunnen hebben. Dat kwam deels door de failliete taktieken van de Griekse linkse partijen (de communistische partij KKE en de links-reformistische partij Synaspismos).

Uiteindelijk beseften de studenten echter dat ze onder het huidig systeem niets te winnen hebben. Hun diploma’s zijn weinig waard en na de studies volgt er toch een grote werkloosheidsgraad. Zelfs als ze een job vinden, is het veelal een laagbetaalde job met een maandloon van zo’n 600 tot 700 euro per maand om 10 uur per dag te moeten werken.

De heersende klasse dacht dat de studenten conservatief waren geworden en dachten probleemloos een reeks maatregelen te kunnen doorvoeren. Dat was een misrekening. Toen de acties begonnen, waren de studenten van de Nieuwe Democratie (die jarenlang een meerderheid behaalden bij studentenverkiezingen) op een paaskamp op het eiland Mykonos.

Arbeiders steunen de studenten

De belangrijkste ontwikkeling van de afgelopen weken was de link die gelegd werd tussen de arbeidersbeweging en de studentenbeweging en anderzijds ook de gedeeltelijke terugtocht van de regering op twee vlakken.

Van bij het begin van de beweging stelde Xekinima dat het noodzakelijk was om de eisen van de studenten te verbinden met de arbeidersbeweging. We stelden een concrete datum voorop, 22 juni, en stelden dat het noodzakelijk was dat de vakbondsfederaties GSEE en ADEDY voor die dag een algemene staking zouden organiseren gedurende 24 uren. Deze oproep werd geleidelijk aan sterk verspreid onder de studenten en andere activisten en werd uiteindelijk overgenomen door het coördinatiecomité in Athene.

Er kwamen dus stakingsoproepen van beide vakbondsfederaties voor 22 juni, maar deze waren wel slecht georganiseerd (eigenlijk waren ze niet georganiseerd).

Regering moet toegevingen doen

Deze ontwikkeling boezemde de regering angst in. Ze waren bang dat de studenten de aanzet zouden geven voor een bredere beweging van de arbeidersklasse. Dat werd openlijk toegegeven door de belangrijkste burgerlijke kranten.

In midden juni stelde de regering voor om de wet niet te laten stemmen in het parlement voor de zomer, wat nochtans eerst de bedoeling was. Dat was een eerste stap achteruit voor de regering. Het was echter onvoldoende om te vermijden dat er grote betogingen waren en een verdere toename van het aantal bezettingen. Een week later, op 21 juni, werden verdere toegevingen aangekondigd. Zo stelde de regering dat de schoolboeken gratis zouden blijven en dat de voorwaarden om werkende studenten uit te sluiten niet zo strikt zouden zijn als aanvankelijk gepland.

De regering nodigde de studenten op basis van deze voorstellen uit tot een “dialoog”. Maar de wet zal er nog steeds komen. Eén van de centrale voorstellen is om in iedere universiteit een manager aan te stellen die moet op zoek gaan naar alternatieve financieringswijzen vanuit de privé. Dat zal de pogingen van de regering om het onderwijs af te richten op de behoeften van het patronaat verder versterken. Multinationals zullen het onderzoek kunnen financieren en betalen voor de “goede” studenten.

De studentenbeweging stelde dat ze iedere onderhandeling weigerde indien het op basis van de regeringsvoorstellen is. Ze eisen dat de volledige wet wordt ingetrokken.

Keerpunt

De beperkte toegevingen van de regering zijn een succes voor de studentenbeweging, maar de strijd is nog niet voorbij. Er is immers nog geen overwinning voor de studenten, enkel een gedeeltelijke nederlaag voor de regering. Indien we daar gebruik van maken, is een volledige overwinning mogelijk. Het zal daarbij van cruciaal belang zijn dat de studenten tijd winnen. Als de tijd niet goed gebruikt wordt, zal dit echter in het voordeel van de regering spelen. Dat is wat de regering nu van plan is.

Het feit dat het nu zomer wordt, betekent dat er een beslissing zal komen over de bezettingen. Sommigen pleiten ervoor om tijdens de zomervakanties de bezettingen verder te zetten. Xekinima heeft daartegen gepleit. De belangrijkste reden daarvoor is dat de zomervakantie twee maanden duurt en ervoor zorgt dat de studentenbuurten in de steden leeglopen. Minstens de helft van de studenten keert terug naar hun ouders omdat het te duur is om in de studentensteden te leven. Anderen verlaten de steden om op de toeristische eilanden te werken in de zomer.

Gebruik maken van de zomervakantie

Wij stelden dat het nodig is om een gedetailleerde planning op te maken om de strijd in de herfst te kunnen verderzetten. Als de studentenbeweging na de zomervakantie op een sterk georganiseerde wijze kan tussenkomen, kan van het begin van het academiejaar gebruik gemaakt worden om grote algemene vergaderingen te organiseren om daarna de bezettingen opnieuw op gang te brengen.

Als er toch pogingen zijn om tijdens de zomer de bezettingen vol te houden, zullen deze meer geïsoleerd staan en zal de beweging zichzelf uitputten waardoor een sterke tussenkomst in de herfst moeilijker wordt.

Het is ook belangrijk dat de examens in september kunnen doorgaan en om pas daarna opnieuw over te gaan tot bezettingen. Zoniet dreigt een groot deel van de studenten zich tegen de bezettingen te keren.

Een politiek tegenoffensief is nodig

Het zal van cruciaal belang zijn om van de zomermaanden gebruik te maken om te werken aan een politiek tegenoffensief. De studentenbeweging moet de voorstellen van de regering punt per punt onderzoeken en beantwoorden. Door deze informatie te verpsreiden aan de Griekse arbeiders en de samenleving in het algemeen; kunnen ze steun verkrijgen onder bredere lagen. De beperkte toegevingen van de regering zorgen voor enige verwarring onder brede lagen. De media legt nadruk op de toegevingen en de vraag van de regering om een dialoog aan te gaan. Ze laten daarbij uitschijnen dat de studenten niet willen onderhandelen en koppig blijven bezetten.

De studentenbeweging moet ook zelf een aantal voorstellen doen over hoe het onderwijs er zou moeten uitzien. Daarbij moet het de arbeiders en hun gezinnen aanmoedigen om deel te nemen aan discussies over deze belangrijke thema’s en ook oproepen tot steun aan de acties.

Xekinima is alvast van plan om het wetsvoorstel punt per punt te beantwoorden en om concrete voorstellen te doen voor de eisen die door de studenten en de arbeiders naar voor kunnen worden gebracht. We zullen die punten naar voor brengen op de algemene studentenvergaderingen en op de coördinatiecomités.

Algemeen onderwijsfront

Op basis van deze voorstellen denken we dat het mogelijk is om in september de beweging opnieuw op gang te trekken. Het zal daarbij belangrijk zijn om eenheid te zoeken met de scholieren en leraars in lagere en secundaire scholen.

Dat is geen abstract idee. Het onderwijs ligt overal onder vuur en zowel scholieren als leraars hebben al duidelijk gemaakt dat ze de acties van de studenten steunen. Onder de leraars wordt openlijk gesproken over stakingsacties bij het begin van het nieuwe schooljaar in september.

Het is mogelijk dat er een algemene beweging komt in het onderwijs. Als dat effectief het geval is, zou dit een belangrijke ontwikkeling zijn die ook een impact zou hebben op de vakbondsleidingen van de federaties die mogelijk nieuwe algemene stakingen zouden moeten organiseren. In dat geval kan er een overwinning geboekt worden. Xekinima zal haar middelen en mogelijkheden aanwenden om dit te bereiken, maar het zal niet eenvoudig zijn. Er is nood aan een degelijke planning van de beweging. Maar indien het tot een overwinning komt, zou dit een enorme stap vooruit betekenen voor de arbeiders en jongeren.

Delen: Printen: