Geen alternatief voor arbeiders bij komende verkiezingen in India

India wordt een "mirakel-economie" genoemd in de kapitalistische media. Het wordt aangenomen dat India, samen met China een stimulans zou betekenen voor de wereldeconomie. Dat, samen met de ‘vredesonderhandelingen’ met Pakistan, leidden ertoe dat de heersende BJP-partij aankondigde de algemene verkiezingen in India reeds in de lente te houden. Jagadish G Chandra van onze zusterorganisatie in India, Nieuw Socialistisch Alternatief, analyseerde de politieke situatie in het land op een meeting van het Wereld Sociaal Forum in Mumbai vandaag.

"Heel wat multinationals krijgen water in de mond als de opening van de Indische economie vermeld wordt. India biedt veel mogelijkheden voor een plundering. Zelfs indien slechts 10% van de 1,06 miljard inwoners 5.000 rupees per maand kunnen uitgeven, is dit nog een grote markt." (1 euro = 56 rupees)

"Zoals China, zal India een schijnbaar oneindige voorraad van goedkope arbeid kunnen leveren, waaronder ook kinderarbeid. Zowel de heersende BJP onder leiding van Vajpayee als Congress, dat geleid wordt door Sonia Ghandi, geloven dat India tegen 2020 een ontwikkeld kapitalistisch land kan worden. Ze baseren zich op het vooruitzicht van het aanhouden van de sterke buitenlandse handelsreserve, een ‘stabiele’ inflatie van 5 tot 6% en een economische groei van 7 tot 8%.

"Voor arbeiders en gewone mensen heft deze economische groei echter niets te bieden. Op dit Wereld Sociaal Forum worden honderden feiten naar voor gebracht over de problemen van armen in India. De helft van de kinderen in het land krijgen slechte voeding, om maar iets te noemen. Er zijn tekorten aan drinkbaar water, ziektes kunnen zich gemakkelijk verspreiden,… Het gemiddeld jaarlijks inkomen per persoon bedraagt 435 dollar, terwijl een land als een ‘ontwikkeld’ wordt beschouwd als het 725 dollar bedraagt. Dat komt overeen met 35.000 rupees, maar in de armste deelstaat van India, Bihar, is het BNP per inwoner slechts 7.500 rupees. Er zijn miljoenen mensen die leven met minder dan een dollar per dag.

"De nationale regering en deelregeringen gebruiken heel wat goocheltruuks om mensen net boven de armoedegrens te kunnen indelen. Eén van die ‘magische’ truuks bestaat erin dat men verklaart dat families met meer dan 5.000 rupees (minder dan 100 euro) boven de armoedegrens zitten. Onder de diktaten van het IMF en de Wereldbank worden miljoenen mensen afhankelijk gemaakt van voedselrantsoenen. En dat los van het feit of ze in West-Bengalen wonen waar er een zogenaamde ‘Communistische’ regering is, of in een andere deelstaat. De regeringen in heel het land gedragen zich als de schoothond van het imperialisme.

"Van de jaren 1960 tot 1980 was de Indische economie vooral regionaal georganiseerd. Vandaag is een het eerder gebaseerd op de verkoop van producten die in andere landen gemaakt worden. Alles is verkrijgbaar, maar de winsten van de verkoop gaan naar de imperialistische landen waar de multinationals gebaseerd zijn. De NGO’s stellen dat India moet gebruik maken van haar IT-economie en de kenniseconomie. Maar slechts twee of drie Indische bedrijven zijn genoteerd op de Nasdaq beurs. Indische IT-arbeiders zijn wel goed opgeleid, maar toch vooral goedkope arbeidskrachten. Hun loon bedraagt 10% van de Westerse lonen. Anderen zeggen dat de economie van "call centres" een stap vooruit zou betekenen. Een neef van mij werkt in zo’n telefoonbedrijf. Hij heeft de afgelopen 6 maanden geen daglicht gezien omdat hij constant nachtshifts erbij moet nemen en nadien te uitgeput is!

"De groei in de IT en de 8% groei in de economie heeft geen impact op de meerderheid van de bevolking in het land. De grootste industrie van het land is de filmindustrie in Bollywood. Er is ook een groeiende TV-industrie, die massaal soaps en opera’s produceren. Hun boodschap is dat de economie vooruitgaat en dat we dus allemaal vooruit gaan. Dit is vergelijkbaar met de jaren ’70 toen de strijd voor voedsel, kledij en onderdak veel voorkwamen in Indische films wat ook niet aangepast was aan de realiteit.

"De Congress partij heeft gedurende 50 jaar het land bestuurd na de onafhankelijkheid, met uitzondering van een periode van 18 maanden. De BJP wachtte al die tijd om de macht te grijpen op basis van ongenoegen tegenover het beleid van Congress. De BJP gebruikte slogans die linkser overkwamen dan Congress, zoals rond de landhervormingen en de noodzaak dat de economie ten dienste van de bevolking zou staan. Ze verborgen echter één woord in die laatste zin, eigenlijk zeiden ze dat de economie ten dienste van de rijke bevolking zou moeten staan…

"Vandaag is de BJP niet verschillend van Congress op economisch vlak, het verdedigt even goed de belangen van de Indische kapitalisten. Het privatiseringsbeleid en de neo-liberale maatregelen worden even goed doorgevoerd door de nationale BJP-regering als door lokale Congress-regeringen in deelstaten als Karnataka of Delhi. De BJP gebruikt een verschillend masker tegenover verschillende doelgroepen. Het is een communalistische Hindoe partij, waarbij zelfs fascistische methoden gebruikt worden in Gujarat en Punjab.

"De arbeiders zijn tegen het communalisme van de BJP. De BJP heeft nu verkiezingen uitgeroepen die zullen plaatsvinden binnen twee à vier maanden. De communistische partijen – CPI en CPI(M) – voeren campagne voor een ‘seculier front’ met Congress tegen de BJP. Het is een herhaling van de stalinistische theorie van allianties met de ‘progressieve burgerij’. Zij zeggen: ‘we weten dat het economisch beleid van Congress slecht is, maar zij zijn tenminste niet religieus.’

"De CPI en CPI(M) zijn mee verantwoordelijk voor het feit dat de BJP aan de macht kon komen. Het kon dit vermijden tijdens de regering van VP Singh in de jaren ’90 waarin ook BJP-ministers zaten. Maar die regering werd gesteund door beide CP’s. Dit gaf een grotere legitimiteit aan de BJP. De regering voerde een aanwervingsstop in voor ambtenaren en overheidspersoneel. Publieke jobs bij de spoorwegen, de post,… vormden voordien nochtans de belangrijkste bron van werkgelegenheid. VP Singh, die in de jaren 1980 minister van financies was in de regering van Rajiv Ghandi, verliet Congress en werd door de ‘communistische’ partijen gezien als de redder van de seculiere krachten in India.

"Slechts enkele dagen geleden, kwam het tot een breuk tussen de BJP en de DMK partij in Tamil Nadhu. De DMK werd hierop door CPI(M) leider Har Kish Singh een ‘nieuwe progressieve kracht’ genoemd… Multinationals beschouwen de deelstaat West-Bengalen waar de CPI(M) de regering vormt, een veilig oord is voor hun activiteiten. De communistische regering heeft een stakingsvrije zone ingevoerd in Calcutta en andere steden. Deze communistische partijen hebben aangetoond dat ze zelf niet kunnen hervormd worden.

"Hoe kunnen we dan vooruit gaan? Vorig jaar op 21 mei gingen 50 miljoen Indiërs in staking tegen het neo-liberalisme, privatiseringen en het beleid van de Wereldhandelsorganisatie. Een vakbondsleider in Calcutta zei: ‘De voorbije jaren hebben we geen echte rol gespeeld. We maakten het enkel gemakkelijker om de beslissingen van het management aan de arbeiders op te leggen.’ Deze vakbondsmilitanten en de groei van oppositiegevoelens kunnen een nieuwe weg aanbieden om te bouwen aan een arbeidersalternatief. Met Nieuw Socialistisch Alternatief roepen we op voor een massale arbeiderspartij gebaseerd op strijdbare vakbonden en de arme landloze boeren. Bij de komende verkiezingen zal dit onze boodschap zijn: er zal bij die verkiezing geen arbeidersalternatief zijn en de verkiezingen zullen niets veranderen."

Delen:
Printen:
Voorpagina van De Linkse Socialist