Neoliberalisme: 15,2% leeft in armoede

Uit een onderzoek van de Antwerpse universiteit blijkt dat de armoedegraad in België op 15,2% staat. Dat is het aantal Belgen dat onder de armoedegrens van 772,46 euro per maand (voor een alleenstaande) leeft. Twee elementen vallen op.

Xavier Dupret

Ten eerste ligt de armoedegrens hoger dan de uitkeringen voor alleenstaande leefloners en voor heel wat samenwonenden. Het groeiend aantal armen is een gevolg van de ontmanteling van de sociale zekerheid.

In de periode 1995-2005 hebben de opeenvolgende regeringen van Dehaene en Verhofstadt jaarlijks zo’n 1,05 tot 4,88 miljard euro cadeau gedaan aan het patronaat. Dit was zogenaamd om meer werk te creëren. De realiteit is anders. In september 1995 waren er volgens de RVA 545.000 werkzoekenden. In 2005 waren dat er 591.000.

De verburgerlijkte sociaal-democratie zat al die jaren mee in de regering en heeft mee gewerkt aan de afbouw van de sociale bescherming en dat op een ogenblik van hoge werkloosheid en groeiende onzekerheid.

Een tweede opvallend feit uit het onderzoek is dat 6,4% van de werkenden onder de armoedegrens leeft. Dit toont de absurditeit van de zogenaamde “actieve welvaartstaat”. Heel wat werkenden leven namelijk in een staat van actieve armoede.

De traditionele partijen zijn het er allemaal over eens dat het antwoord op armoede bestaat uit het inschakelen van meer mensen in de arbeidsmarkt. Tegelijk wordt die arbeidsmarkt zo flexibel mogelijk gemaakt, waardoor de levensomstandigheden voor heel wat arbeiders en hun gezinnen slechter zijn geworden.

De reële achteruitgang van de werkloosheidsuitkering zorgt ervoor dat 30% van de werklozen arm zijn. Bovendien worden die geconfronteerd met een heksenjacht om hen in superflexibele onderbetaalde jobs te dwingen.

Terwijl de arbeiders in 2003 hun koopkracht zagen dalen met 0,5%, stegen de winsten van de 30.000 grootste bedrijven met 15%. Ook in 2004 stegen die winsten met 9%. En toch wordt op onze kap bespaard om de “concurrentiepositie” en de winsten van de bedrijven te versterken.

De logica van het neoliberalisme leidt tot armoede voor een groeiend deel van de bevolking, en extreme rijkdom voor een kleine minderheid. Om in te gaan tegen armoede, moet worden gestreden tegen de asociale neoliberale politiek van de afgelopen 20 jaar.

Enkel een actieve strijd kan tot verandering leiden. Daarbij zal er nood zijn aan een politiek instrument dat ingaat tegen het neoliberalisme. Geen enkele Vlaamse partij stemde tegen het Generatiepact. Allemaal staan ze voor het neoliberalisme van dat pact. Ook het Vlaams Belang verdedigt een neoliberaal programma.

Er is nood aan een eigen arbeiderspartij om onze sociale verworvenheden te verdedigen en om te bouwen aan een socialistisch alternatief. Enkel een socialistisch alternatief zal ervoor zorgen dat armoede en miserie geschiedenis worden zodat er een toekomst is voor onze kinderen.

Delen: Printen: