15,2% van de Belgen zijn arm

De afgelopen jaren is de armoede in België verder toegenomen. Volgens een studie van de Antwerpse Universiteit zijn zowat anderhalf miljoen Belgen arm. Zelfs onder werkenden is er armoede. Opvallende cijfers: 22,6% van de 65-plussers en 32% van de werklozen is arm. Toch liggen die groepen onder vuur bij mogelijke besparingen.

Aan de Antwerpse universiteit verscheen het Jaarboek Armoede en Sociale Uitsluiting. Daarbij wordt ingegaan op de sociale situatie van de Belgische bevolking. Zeker de armoedecijfers zijn daarbij opvallend. Het jaarboek vermeldt een andere studie waaruit blijkt dat in 2003 15,2% van de Belgische bevolking in armoede leefde.

Het armoedecijfer wordt bepaald aan de hand van het inkomen van de bevolking. Als grens voor een alleenstaande wordt een maandelijks inkomen van 772 euro gehanteerd. Voor veel werklozen en gepensioneerden is dat een bedrag waar ze lang niet aankomen.

Het is geen toeval dat zelfs het IMF in haar standpunt over het eindeloopbaandebat in België stelt dat de pensioenen hier zeker niet overdreven zijn. Verzekeraars die een graantje proberen mee te pikken van pensioenspaarders, maken tegenwoordig reclame met de boodschap dat je met een officieel pensioen niet ver zal raken. En dat klopt. Dit blijkt uit het feit dat 22,6% van de 65-plussers onder de armoedegrens valt.

Voor werklozen ligt het percentage nog veel hoger: 32%. En dan nog menen het IMF of rechtse partijen als het VB dat de werkloosheidsuitkering in de tijd moet worden beperkt zodat langdurig werklozen een lagere OCMW-uitkering krijgen. Dat zou werklozen stimuleren om werk te zoeken, zo luidt het. Nochtans stelt het Jaarboek Armoede en Sociale Uitsluiting vast dat er een opvallende stijging is van het aantal werklozen dat langer dan een jaar werkloos is. Vier op de tien werklozen zijn langer dan een jaar werkloos. Allemaal profiteurs volgens het IMF? Vindt het IMF dat 32% armen onder de werklozen nog onvoldoende is?

Zelfs onder werkenden is er armoede. 6,4% van de werkenden valt onder de armoedegrens. Dat is een gevolg van de toenemende flexibiliteit en lage loon jobs. Bovendien wil men de uitbuiting verder opdrijven door de arbeid zo goedkoop mogelijk te maken. Dat de werknemers er zelf amper van kunnen overleven, is daarbij van geen tel.

De stijging van de armoede wordt volgens de onderzoekers versterkt door het gebrek aan sociale woningen, maar ook bijvoorbeeld de liberalisering van de energiemarkt. Daardoor werden in 2004 2.251 gezinnen afgesloten van de elektriciteit, in 2005 zal dat cijfer nog hoger liggen.

De strijd tegen armoede is geen kwestie van liefdadigheid waarmee druppels op een steeds heter wordende plaat terecht komen. Het zal erop aankomen om iets fundamenteel te veranderen aan het systeem. Enkel door het vuur af te zetten, zal de hete plaat kunnen afkoelen. Wij komen dan ook op voor een andere samenleving, een socialistische samenleving, waarin niet de winsten van een kleine minderheid tellen, maar de behoeften van bredere lagen.

Delen: Printen: