Home / Belgische politiek / Partijen / Jambon onderuit in debat over werkloosheid

Jambon onderuit in debat over werkloosheid

Als actief lid van de Antwerpse diamantlobby is N-VA’er Jan Jambon niet de best geplaatste figuur om over fraude te spreken. Toch deed hij het opnieuw. Alleen valt op dat hij net zoals zijn partijgenoten nooit over fraude bij de rijken spreekt. Neen, werklozen zijn een veel gemakkelijker doelwit. De uitspraak dat een werkloze eerst zijn of haar huis moet verkopen vooraleer recht te hebben op een leefloon, werd al gauw ingetrokken na tussenkomst van bovenaf met De Wever zelf die de nuances moest aanbrengen.

Maar de uitspraak was wel degelijk geen toeval. Eerder op de maand raakte bekend dat in de Antwerpse OCMW-raad door een N-VA’er was voorgesteld om de tussenkomst van het OCMW in de kosten van een tandoperatie van een 45-jarige HIV-patiënt afhankelijk te maken van de eis dat de betrokkene zijn gouden tanden zou laten smelten en de opbrengst ervan mee zou gebruiken voor de operatie. Ongetwijfeld kennen ze bij N-VA enkele uitstekende adressen om goud te smelten en desnoods op de zwarte markt verder te verkopen.

N-VA wil fors besparen op de werkloosheidsuitkeringen. Dat wil de partij niet doen door werk te creëren, maar wel door werklozen hard aan te pakken. Wie na drie jaar geen werk gevonden heeft, moet naar het OCMW trekken voor een leefloon. Dat leefloon wil de partij afhankelijk maken van een middelentoets en bovendien wil ze leefloners kunnen inschakelen in gratis jobs zoals het vegen van de straten en de groendienst van de gemeenten die hierdoor meteen vast personeel op straat kunnen zetten. Als dat vast personeel na drie jaar geen werk heeft gevonden, kunnen ze mogelijk hun oude job terug opnemen maar dan voor een aalmoes in plaats van voor een degelijk loon. Dat dit geen absurde doortrekking van de logica van dwangjobs door leefloners is, blijkt uit een voorbeeld uit Nederland van een straatveger die werd afgedankt en nadien in ruil voor zijn uitkering werd opgelegd om de straten te vegen. (zie het artikel hierover in De Morgen)

Jambon verklaarde in een interview in Het Nieuwsblad dat werklozen drie jaar de tijd hebben om een job te vinden. Daarna kan een leefloon worden toegekend. De journalist vroeg Jambon: “Is het een karikatuur dat je eerst je huis moet verkopen en je spaargeld moet opmaken voor je recht hebt op een leefloon?” Daarop antwoordde Jambon:  “Als je zo veel middelen hebt, moet je die toch eerst aanwenden voor je op de overheid afstapt? Een uitkering dient om mensen uit de armoede te houden.” Op de vraag of dat hard is, stelde Jambon: “Nee, dat is niet hard. Het is de logica zelve.” Jambon las de tekst van de journalisten twee keer na voor publicatie. Hij bleef daarbij bij zijn harde standpunten.

De kritiek die op het voorstel van Jambon kwam, leidde wel tot een rechtzetting door Jambon en De Wever. Er kwam een krachtige verandering van standpunt: “In ons verkiezingsprogramma staat letterlijk dat het eigen huis is vrijgesteld van de middelentoets voor wie op de bijstand terugvalt. Als ik die indruk gewekt hebt dat iemand een eerste woning moet verkopen, dan was dat fout en neem ik dat terug.” Waar N-VA’ers fouten bij gewone mensen hard aanrekenen onder het motto ‘voor wat, hoort wat’, worden de eigen fouten snel met de mantel der liefde toegedekt. Hier geen GAS-boetes of schorsing van de riante parlementaire uitkering, Jambon moet ook geen enkele gouden tand inleveren. Het wordt hem niet zwaar aangerekend omdat het eigenlijk enkel inzake perceptie fout zat. De Wever stelde dat hij zich verzet tegen het beeld van de N-VA als ‘asociaal’. Moest zijn partij geen asociale voorstellen doen, dan zou dat gemakkelijker zijn. Maar De Wever heeft het over het “beeld van de N-VA”, de perceptie dus. Dat CD&V de uitspraak van Jambon had uitgespeeld, vond De Wever getuigen van het “laagste niveau” dat hij ooit in een Belgische kiescampagne zag. Een politicus die zich als panda verkleedt uit frustratie tegen de komst van panda’s naar een Waals dierenpark is ongetwijfeld een expert om over het niveau van de campagne te spreken. Eens te meer werd wild geschoten op al wie kritiek gaf om niet al te diep op de eigen asociale voorstellen te moeten ingaan.

Het voorstel van Jambon kwam in een dubbelinterview met Groen-voorzitter Van Besien die meteen verwees naar de afgedankte arbeiders van Ford. Voor Jambon was dat geen bezwaar om zijn aanvallen op de werklozen door te drukken. Het is inderdaad nuttig om de discussie over werklozen te verbinden met de redenen waarom mensen zonder werk komen te zitten. Dit zorgt voor een beter begrip voor de positie van werklozen. Zelfs op de website van Gazet van Antwerpen haalt een online peiling over de beperking van de werkloosheidsuitkering in de tijd geen meerderheid voor dat standpunt.

Werkloosheid is niet de schuld van de werklozen. Bedrijven weigeren te investeren omdat ze er onvoldoende winsten mee maken. Er wordt nog liever belegd in belastingparadijzen dan in productie. Hoe efficiënter en harder we werken, hoe minder personeel er nodig is om hetzelfde werk te doen. In plaats van ons daarvoor te belonen door iedereen minder lang te laten werken, worden werkenden afgedankt en weg gestructureerd waarna bovendien diegenen die wel nog werk hebben worden verweten dat hun lonen te hoog zijn. De voorstellen van N-VA om de werklozen hard aan te pakken, zijn erop gericht om de gewone mensen eerst aan te pakken. Waarom wil N-VA 3 miljard euro besparen op de kap van de werklozen en wordt gezwegen over de grote fraudeurs?

De nuances van het asociale karakter van het N-VA-programma waren Jambon blijkbaar eerst ontgaan. Die nuances dienen enkel voor de beeldvorming, achter de schermen dromen de neoliberalen van een beleid waar Thatcher jaloers op zou zijn. Laat het een waarschuwing zijn voor al wie van een uitkering leeft of iemand kent die zijn of haar job verloor, de N-VA is niet in uw belang.  Daar tegenover is er nood aan een beleid dat de werkloosheid aanpakt. Dat kan door het beschikbare werk te verdelen door een collectieve arbeidsduurvermindering met bijkomende aanwervingen en met loonbehoud en verlaging van het werkritme. Het kan ook door een massaal programma van publieke investeringen in de dringende sociale noden met de bouw van extra kinderopvang, scholen, sociale huisvesting,… Een dergelijke verandering en vooruitgang voor de meerderheid van de bevolking is echter niet aan de Nieuw-Vlaamse Asocialen besteed.