De basis vraagt erom: Geef ons een actieplan om het generatiepact weg te staken!

De mobilisatie van 100.000 betogers op 28 oktober heeft bevestigd wat de staking van 7 oktober reeds deed vermoeden: de arbeiders hebben genoeg van de politiek van het minste kwaad. Twaalf jaar lang hebben we besparingsplannen geslikt om erger te voorkomen. De arrogantie van patronaat, politici en broodschrijvers over het Generatiepact heeft de vakbondsapparaten verplicht om de deur op een kier te zetten. De basis heeft die kans gegrepen om de poort naar actie wijd open te wringen.

Eric Byl

Wat een verrassing voor Verhofstadt en co. Wie had dat nog voor mogelijk geacht? Het was van 1993 geleden, van de acties tegen het Globaal Plan, dat de arbeiders het initiatief nog eens in handen namen. Dat was echter tegen de achtergrond van de val van die monsterlijke karikatuur van het socialisme in het Oosten, het stalinisme. Dit ging gepaard ging met een enorm ideologisch offensief tegen alles wat met socialisme en klassenstrijd te maken had. Die periode ligt achter de rug. De fabel dat de inspanningen van vandaag voor een betere toekomst zouden zorgen, ligt aan diggelen.

Cadeaus aan patronaat zijn het probleem

De regering zal niettemin proberen om haar Generatiepact uit te voeren. Officieel om het land voor te bereiden op de vergrijzing. Daarover circuleren talloze cijfers. Naar verluidt zou de kost daarvan tegen 2030 oplopen tot 9 miljard euro. De regering mag dan wel denken dat we allemaal dommeriken zijn, dat we het niet begrepen hebben omdat er slecht werd gecommuniceerd, dat de vakbonden leugens hebben verspreid,… maar tellen kunnen we.

Sinds 2000 ontvingen de patroons maar liefst 23,3 miljard euro aan lastenverlaging (zie daarvoor Rapport nummer 66 van de Nationale Arbeidsraad betreffende de financiering van de sociale zekerheid van 12 juli 2005). Als de overheid die niet had weggeschonken, maar er stabiele overheidsjobs mee had gecreëerd, zou dat niet alleen 6 jaar lang 155.000 mensen meer aan de slag hebben gehouden, maar ook het probleem van de vergrijzing voor de sociale zekerheid hebben opgelost. Alle politici, temminste die vertegenwoordigd in het parlement, zitten echter vast in de neoliberale besparingslogica. Het is niet volledig uitgesloten dat de regering een paar toegevingen doet om haar pact te redden. De lijst van zware beroepen, de gelijkgestelde jaren voor pensionering en uitzonderingsmaatregelen in sectoren die looninlevering hebben aanvaard in ruil voor vervroegde pensionering, kunnen nog op tafel worden gegooid. Dat kan van pas komen om de beweging te verdelen en te verzwakken. De vakbonden mogen zich hieraan niet laten vangen.

Generatiepact moet weg

De basis is duidelijk: we willen dit Generatiepact volledig weg. Dat vergt een actieplan van regionale en provinciale stakingen gekoppeld aan een nationale 48-urenstaking, op te starten voor 23 november wanneer de regering het Generatiepact in wetten wil gieten.

De vakbonden zullen hierover botsen met hun "bevoorrechte" politieke partners, CD&V voor het ACV en SP.a en PS voor het ABVV. De relatie met die partijen wordt aan de basis steeds meer in vraag gesteld. BBTK-Brussel-Halle-Vilvoorde heeft het ABVV al opgeroepen haar vertegenwoordigers uit de leiding van SP.a en PS terug te trekken. De ABVV-delegatie van Agfa roept het ABVV op de band met de SP.a door te snijden. Elders vindt dezelfde discussie plaats. Het zou alvast een enorme rem op actie wegnemen, maar het zou niet volstaan. De vakbonden moeten hun eigen alternatief op het Generatiepact voorstellen. In 1954 en ’56 stelde het ABVV onomkeerbare structuurhervormingen voor als alternatief op de politiek van het patronaat. Een dergelijk alternatief zouden we ook vandaag moeten bediscussiëren.

Hoe dan ook hebben de arbeiders een partij nodig die hun eisen politiek vertaalt. Sommigen voeren een achterhoedegevecht in de hoop SP.a en PS op andere gedachten te brengen. Het is een zoveelste eervolle poging, maar ze vergissen zich. Anderen kijken net zoals LSP ook eens over de grenzen en zien er hoe nieuwe politieke formaties de leegte ter linkerzijde beginnen op te vullen.

Dat is volgens ons de weg die ook hier bewandeld moet worden. Als ABVV en ACV samen een dergelijk initiatief zouden lanceren, zou dat onmiddelijk een enorme respons krijgen. Om dat debat te stimuleren heeft de LSP, naast de opbouw van een syndicaal netwerk, ook een petitie voor een nieuwe arbeiderspartij opgestart.

Politiek alternatief

Een dergelijke partij zou uiteraard een weerspiegeling zijn van het bewustzijn dat overheerst binnen de arbeidersbeweging. Een revolutionair socialistisch programma, zoals dat van LSP, zou er op dit ogenblik slechts een minderheid beroeren.

Tegelijk zou zo’n partij echter een forum zijn voor politieke actie en debat, en aangezien het bewustzijn gevormd wordt in actie zou dat het gehoor voor ons programma aanzienlijk verruimen. Een nieuwe arbeiderspartij beantwoordt aan de huidige noden van de arbeiders en hun gezinnen. In tegenstelling tot wat sommigen beweren, is het geen concurrent voor de bestaande revolutionair socialistische organisaties, maar net een instrument dat ons het gehoor kan bieden dat we reeds jaren bij gebrek aan middelen niet bereiken.

Delen: Printen: