Home / Belgische politiek / Lokaal - Brussel / Besparingen maken wonen in Brussel onbetaalbaar

Besparingen maken wonen in Brussel onbetaalbaar

door Baptiste

Almaar stijgende huurprijzen, ellenlange wachtlijsten om recht te hebben op sociale huisvesting, duizenden kantoren en gebouwen die leeg staan, torenhoge prijzen om zelfs maar een klein appartement te kopen, stijgend aantal daklozen,… en prestigeprojecten voor de beter begoede mensen. Dat is het resultaat van decennia van neoliberaal huisvestingsbeleid in Brussel.

Te huur? Te duur!

Jaar na jaar wordt het duurder om in Brussel te huren. Sinds 2002 zijn de prijzen gemiddeld met 45% gestegen. In dezelfde periode kwamen er amper 440 bijkomende plaatsen in sociale huisvesting bij, waardoor het totaal op 39.000 komt terwijl er 41.000 mensen op een wachtlijst staan. Die lijst is nog een onderschatting van de vraag. Aangezien je soms meer dan tien jaar op een wachtlijst kan staan, zijn er veel gezinnen die de moeite niet doen om zich in te schrijven.

Het tekort aan sociale huisvesting zet een nog grotere druk op de andere huurprijzen. Het draagt bij tot de onbetaalbaarheid van wonen in Brussel. Een gemiddeld Brussels gezin geeft meer dan 30% van zijn inkomen uit aan huisvesting!

Waar zijn de publieke middelen naar toe?

Middelen voor sociale huisvesting zijn er niet. Het beleid komt niet verder dan in het beste geval ‘publieke huisvesting’ voor te stellen. In Sint-Gillis is het inkomensplafond om daaraan deel te nemen erg hoog: 40.000 euro bruto per jaar voor een alleenstaande en 70.000 voor een gezin. Dit beleid is gericht op het vervangen van armere huurders door anderen die een hoger inkomen hebben. De sociale problemen daarentegen blijven.

Onder het mom van een sociale mix worden de armsten uit de stad verjaagd. In plaats van de armoede aan te pakken, worden de armen zelf weg gedrongen. Benjamin Cadranel (PS), topman van de Ontwikkelingsmaatschappij van het Brusselse Gewest en voormalig kabinetschef van Charles Picqué, verklaarde hierover: “In Brussel zit de armste bevolking vast in het centrum van de stad, terwijl de bevolkingsgroep die we moeten overtuigen om te blijven of terug te komen naar het centrum de middenklasse is.”

Brussel: paradijs voor immobiliënsector

Deze strategie van de Brusselse regering is schandalig. Het beleid is gericht op de winsten van private bedrijven in de huisvestingssector. Voor immobiliënbedrijven betekent het een jackpot. Zo haalde het bedrijf Cofinimmo vorig jaar een nettowinst van 120 miljoen euro, een jaar eerder werd een gelijkaardige winst gerealiseerd.

Gezinnen betalen de prijs van dit asociale beleid door steeds hogere prijzen. Maar ook de werknemers in de bouwsector draaien ervoor op. Het aandeel van zwartwerk en praktijken van “sociale dumping” zijn schering en inslag in de bouwsector.

Leegstand en prestigeprojecten

Voor de 1,6 miljoen vierkante meter leegstaande kantoren in Brussel biedt het gewest 30 euro per m² subsidies aan bouwpromotoren die er luxehuisvesting van willen maken. De wet-Onkelinx uit 1993 laat nochtans toe om met de gemeenschap leegstaande gebouwen op te vorderen om ze beschikbaar te maken voor daklozen. Met de huidige tekorten zou dat kunnen uitgebreid worden tot gebouwen met leegstaande kantoren, waardoor niet alleen daklozen maar ook anderen eindelijk toegang zouden krijgen tot betaalbare en degelijke huisvesting.

In de plaats daarvan biedt het gewest de immobiliënsector extra winstopportuniteiten aan. Dat leidde eerder tot een uithuiszetting van de bezetters in het Gésugebouw. In een nota heeft Cofinimmo het over Brussel als een kip met gouden eieren die op een zilveren dienblad worden aangeboden: “Brussel staat onder een steeds belangrijker demografische druk; een manier om daar op te antwoorden is het omvormen van kantoren tot huisvesting. Dat is waar we mee gestart zijn met het Livingstone-project in de Europese wijk.” Die appartementen uit de hogere prijsklasse worden verkocht aan een prijs van 3.500 euro per vierkante meter!

Betaalbare en degelijke huisvesting voor iedereen!

Het is onaanvaardbaar dat het fenomeen van de bevolkingsgroei in Brussel wordt gebruikt om de verantwoordelijkheid voor het tekort aan huisvesting van zich af te schuiven. Dat is wat de Brusselse gemeenten en het gewest doen. Ze ontlopen hun verantwoordelijkheid en maken er tegelijk gebruik van om de armste gezinnen te verjagen zodat private bedrijven hun winstcijfers verder kunnen opkrikken. Van alle huisvesting in Brussel is er amper 8% sociale huisvesting. In Sint-Gillis, de gemeente waar Picqué al 30 jaar burgemeester is, ziet het er nog slechter uit met amper 4,6% sociale huisvesting. Het is niet verwonderlijk dat het verkiezingsprogramma van de PS net als tijdens de laatste gemeenteraadsverkiezingen niets zegt over sociale huisvesting.

We hebben geen nood aan prestigeprojecten gericht op beter begoede lagen. Iedereen moet degelijk onderdak vinden aan een betaalbare prijs. Net als de organisaties voor het recht op huisvesting verdedigen wij het idee van 20% sociale huisvesting. Om dat te bereiken is er nood aan een project van massale bouw van sociale huisvesting en het opvorderen van leegstaande gebouwen en kantoren. Daarmee kunnen 60.000 nieuwe plaatsen in de sociale huisvesting worden gecreëerd en kunnen de tekorten aangepakt worden.

Een alternatief op de besparingen

We moeten de huisvestingssector en de bouwsector uit de handen van de private immobiliën- en bouwpromotoren halen. Dat is noodzakelijk om een ruimtelijk beleid te kunnen voeren en om huisvesting te kunnen afstemmen op de behoeften van de volledige bevolking. Het zou toelaten om de sociale dumping uit de bouwsector weg te halen en jongeren uit onze wijken zonder veel opleiding een degelijke job aan te bieden.

Na dertig jaar van een gebrek aan middelen voor collectieve diensten is het genoeg geweest. Besparingen werken niet. Er is nood aan een beleid die weigert om de publieke schulden te betalen en overgaat tot de nationalisatie van de banken en de sleutelsectoren van de economie met een radicaal plan van publieke investeringen om economisch herstel te bekomen en werk te maken van degelijke huisvesting, scholen, kinderopvang en jobs.

www.reprenonsnoscommunes.be