Regeringsvoorstel eindeloopbaan: langer werken voor minder geld!

Het was een loodzware bevalling. Uiteindelijk is de regering er toch in geslaagd haar voorstellen inzake eindeloopbaan op papier te zetten. Aangename verrassingen zitten er – tenzij voor de patroons – niet in. De teneur kennen we: ons sociaal stelsel moet herzien (lees: afgebroken) worden. Niet om de patroons te behagen – hoewel die alweer 1,3 miljard € lastenverlagingen krijgen toegestopt – maar naar verluid om het stelsel te redden. Een overzicht van de regeringsvoorstellen en waarom we ons ertegen moeten verzetten.

LSP-pamflet

> PDF-versie

Jongeren

Voorstellen van de regering

* Op aandringen van de vakbonden voorziet de regeringsnota welgeteld één bladzijde (van 14) voor tewerkstelling voor jongeren.

* Het patronaat benadrukt telkens weer dat een hogere participatiegraad voor ouderen niet noodzakelijk gepaard gaat met een lagere werkloosheidsgraad voor jongeren. Om dat te illustreren verwijst het steevast naar Nederland en Zweden, waar meer ouderen aan de slag zijn en toch minder jongeren werkloos zijn.

* De regering komt niet verder dan het soort Mc jobs waarvan de patroons dromen, o.a. startbanen, fiscale voordelen voor patroons die stageplaatsen voorzien en activering van de wachtuitkering.

* Patronaat en regering willen een fundamentele verandering van de arbeidsmarkt: meer flexibele en onderbetaalde tewerkstelling i.p.v. degelijke contracten en vastheid van betrekking.

Voorstellen van LSP

* De vakbonden verdedigen terecht de stelling dat brugpensioen voor oudere werknemers jobs oplevert voor jongeren.

* Zweden en Nederland zijn kampioen inzake deeltijdse, flexibele en onderbetaalde nep-jobs. Dikwijls is er meer dan één job vereist om een degelijk inkomen bijeen te werken.

* LSP pleit voor degelijk betaalde, stabiele jobs. In dat geval zouden de knelpuntberoepen snel ingevuld zijn.

Oudere werknemers

Voorstellen van de regering

* Hoewel de patroons al 25 jaar lastenverlagingen genieten, blijft de werkgelegenheidsgraad te laag. De regering breidt het aantal werknemers nog uit, zodat de concurrentie voor de beschikbare jobs toeneemt. De patroons zullen dit aanwenden om de lonen te drukken.

*De regering wil de leeftijd minder zwaar laten doorwegen in de verloning. Herstructureringen heten voortaan “nieuwe kansen voor het bedrijf”. Individuele afscheidspremies die geen rekening houden met de anciënniteit voor wie vrijwillig het bedrijf verlaat, moeten het aantal bruggepensioneerden beperken.

* Brugpensioen zou enkel mogelijk blijven indien geen andere “passende” oplossing gevonden wordt, maar zelfs in dat geval is de bruggepensioneerde verplicht deel te nemen aan een tewerkstellingscel. Wie desondanks toch nog in een brugpensioenstelsel belandt, zal beschikbaar moeten blijven voor de arbeidsmarkt en loopt het risico op sancties bij weigering van een betrekking.

* De regering wil wettelijk gepensioneerden inschakelen om de arbeidsmarkt nog flexibeler te maken door de mogelijkheid om een pensioen te combineren met een arbeidsinkomen uit te breiden. Bovendien wil ze een bonussysteem invoeren voor wie tot zijn/haar 65ste wil blijven werken. In de praktijk betekent dit dat wie minder lang werkt, feitelijk gestraft wordt. Het opnemen van de 2de pensioenpijler, dikwijls een methode om het inkomensverlies bij brugpensioen te compenseren, wordt verhoogd tot de wettelijke pensioenleeftijd. Voltijds tijdskrediet, ook al een middel voor vervroegde uittreding wordt beperkt tot 1 jaar. Werknemers tussen 50 en 55 jaar krijgen de mogelijkheid om bijkomende vakantiedagen af te kopen met hun eindejaarspremie. Canada-dry regelingen worden ontmoedigd door ze zwaarder te belasten.

* Tenslotte wil de regering de leeftijd voor brugpensioen optrekken of de loopbaanvereiste verlengen of een combinatie van beide.

Voorstellen van LSP

* LSP verzet zich tegen het uithollen van de Sociale Zekerheid door lastenverlagingen.

* Herstructureringen veroorzaken sociale drama’s. Verdwenen jobs worden zelden gecompenseerd of hooguit door instabiele, onderbetaalde banen. Geen individualisering, maar collectieve overeenkomsten. Geen afbouw van de lonen van ouderen, maar optrekken van de lonen van jongeren.

* De bruggepensioneerden maken 6% uit van de bevolking tussen 60 en 65. De regering wil hen een schuldgevoel aanpraten, meestal zijn ze echter het slachtoffer van herstructureringen of zijn ze totaal uitgeblust. Canada-dry regelingen werden uitgewerkt om sociale vrede bij herstructureringen af te kopen.

* LSP pleit voor algemene daling tot 58 jaar, van de wettelijke pensioenleeftijd om plaats te maken voor de 600.000 werklozen. Bovendien willen we een koppeling van alle uitkeringen aan de lonen. De zogenaamde werkloosheidsval is niet ontstaan doordat de uitkeringen te hoog zijn, maar doordat de lonen te laag zijn.

* Volgens een RVA-studie betekent het optrekken van de vereiste voor brugpensioen van 58 naar 59 jaar dat 85 % van de uittreders een jaar later op brugpensioen kunnen.

Sociale Zekerheid

Voorstellen van de regering

* De regering beschouwt de sociale zekerheid als ” een middel om een dynamische economie te ontwikkelen”. En voorts: “ De regering is ervan overtuigd dat de sociale zekerheid en de fiscaliteit moeten worden ingezet om arbeidsplaatsen te creëren… In dit opzicht wil de regering de tewerkstelling en het concurrentievermogen van bedrijven ondersteunen met nieuwe (sociale en/of fiscale) lastenverlagingen op de arbeidskost.” Kortom: ook in de toekomst wil de regering ons indirecte loon plunderen om de patroons te overladen met geschenken.

Voorstellen van LSP

* LSP beschouwt het als een solidariteits-mechanisme voor wie om één of andere reden niet kan werken. Het vervangings-inkomen is bedoeld om loonsverlies te compenseren. Het wordt gefinancierd door het indirecte deel van ons loon, de werknemers-bijdragen en dat deel van ons loon dat de patroon rechtstreeks doorstort aan het Riziv.

Regering: haal het geld bij de arbeiders en hun gezinnen

LSP: haal het geld uit de rijke zakken

Algemene staking voorbereiden

Politici en media bereiden het eindeloopbaandebat al jaren voor. De vergrijzing maakt onze pensioenen onbetaalbaar, is hun grondstelling. Om dat te bewijzen gooien ze met statistieken over de veroudering van de bevolking en wekken ze doemscenario’s op waaruit zou moeten blijken dat ons sociaal stelsel op springen staat. De echte cijfers spreken dat tegen: de pensioenuitgaven daalden tussen 1980 en nu van 5,4% naar 5,2% van het bruto binnenlands produkt. De voorbije 25 jaar kende de sociale zekerheid 7 keer een tekort, maar wel 18 keer een overschot. De jongste 5 jaar boekte de sociale zekerheid alles samen een overschot. In 2004 ging 16,7% van het BBP naar sociale zekerheid tegen 16,2% in 1980. De bijdrage van de overheid aan de sociale zekerheid liep in diezelfde peroiode terug van 25% naar slechts 11%. (alle cijfers op basis van de verslagen van de Nationale Bank)

ABVV: 7 oktober?

Bij het ABVV kennen ze bovenstaande cijfers. Als ze willen kunnen ze de argumentatie van regering en patronaat zo van tafel vegen. De ABVV-top zweeg helaas veel te lang om de “politieke vrienden” van SP.a en PS in de regering niet in moeilijkheden te brengen.

In een, pas in september verschenen, speciale editie van De Werker verklaarde het ABVV nog dat het akkoord was met de stelling van de regering dat we met zijn allen wel langer zullen moeten werken, maar dat het toch problemen had met de regeringsnota “Actief Ouder Worden”. Op het ABVV weten ze dat dit geen regeringsnota was, maar een werkstuk van SPa-minister Freya Van den Bossche.

Zelfs op massameetings in Antwerpen en Gent kregen Verboven en De Leeuw het woord SP.a, laat staan Freya, niet over hun lippen. De liberalen moesten het ontgelden alsof de sociaal-democratie niet in de regering zou zitten. Onder druk van de militanten en de beroepscentrales moest de ABVV-top haar houding bijstellen. Ze roept op voor een algemene staking op 7 oktober. Ze deed dat echter zonder voorafgaande poging om het ACV te overtuigen tot deelname en zonder informatiecampagne in de bedrijven.

ACV: 10 oktober?

Tot voor september was het ACV alvast een stuk alerter over het loopbaaneinde. Haar studiedienst produceerde “50 grijze leugens”, een naslagwerkje dat de mythe van de onbetaalbaarheid van de pensioenen doorprikt. Tevens organiseerde het ACV in al haar geledingen vormingen over het eindeloopbaandebat. Als één vakbond goed is voorbereid, moet het het ACV zijn.

Het ACV stelde naar aanleiding van Freya’s “Actief Ouder Worden” 13 breekpunten op. Zeker 6 daarvan keren terug in de oriëntatienota van de regering. Het ACV wil echter eerst de onderhandelingen een kans laten en weigert mee te staken op 7 oktober. Pas na 8 oktober zou het ACV al dan niet beslissen de 10de eveneens in staking te gaan.

Heel wat militanten van het ACV zijn het niet eens met dat getalm. Ze weten dat regering en patronaat niet echt bereid zijn tot toegevingen, tenzij ze ertoe gedwongen worden.

ACV-Transcom zegt in een boodschap realistisch genoeg te zijn om te beseffen dat veel van haar leden de actie van het ABVV steunen. Net als andere ACV-centrales zal ACV-Transcom militanten die toch staken erkennen.

Verdeeldheid aan de top beantwoorden met eenheid aan de basis

De bevolking heeft genoeg van het neo-liberale beleid. Hoe competitief moeten we worden? Tot de lonen hier gedaald zijn tot hetzelfde niveau als in India of China? Sociaal is dat beleid een drama. Maar ook economisch leidt zo’n beleid regelrecht naar bankroet: het ondermijnt de koopkracht, waardoor de consumptie dreigt stil te vallen. Goedkope leningen kunnen de consumptie kunstmatig stimuleren, maar drijven steeds meer mensen in armoede. Er is een brede basis voor actie tegen het neo-liberalisme. In de bedrijven moeten we proberen dat potentieel te mobiliseren door algemene vergaderingen en door een actieplan op te stellen. Op 7 oktober moeten we overtuigingspiketten organiseren, liefst in samenwerking met de militanten van alle vakbonden.

Linkspartei (Duitsland) illustreert mogelijkheid nieuwe arbeiderspartij

Hoewel een groeiend aantal arbeiders en hun gezinnen het neo-liberale beleid moe zijn, blijven regering en oppositie uitpakken met steeds meer liberalisering, steeds meer aanvallen op de sociale zekerheid en steeds meer flexibiliteit. Allen volgen de logica van het patronaat.

In Duitsland heeft het succes van de Linkspartij (8,7%) aangetoond dat een programma dat ingaat tegen het neo-liberalisme wel degelijk aanslaat. Wij denken dat dit potentieel ook in België bestaat. ABVV- en ACV- militanten hebben niets aan de sociaal- en de christendemocraten. Hun voorstellen zijn sociaal verpakte varianten op het neo-liberalisme van Verhofstadt. Wij zijn van mening dat de vakbonden hun banden met die partijen moeten doorknippen en nood hebben aan een eigen politiek instrument. Dat zou de wind uit de zeilen nemen van extreem-rechts dat zich nu valselijk opwerpt als enige oppositie.

LSP zou loyaal meewerken aan de opbouw ervan en er pleiten voor een echt socialistisch programma. Enkel een maatschappij gebaseerd op de behoeften van allen en niet op de winsten van enkelen, een socialistische maatschappij dus, kan vooruitgang bieden.

Delen: Printen: