Orkaan Katrina verwoest New Orleans. Omvang van de ramp vergroot door huidig systeem

Honderdduizenden zijn dakloos. Tienduizenden werden als vluchtelingen overgebracht naar Texas. Gebouwen zijn ingestort. Hele wijken werden tot puin herleid. De stad New Orleans, één van de belangrijkste historische en culturele centra van de VS, is waarschijnlijk gedurende ettelijke maanden onbewoonbaar. Het dodental zal vrijwel zeker in de duizenden bedragen. Sommigen noemden deze ramp onvermijdelijk, maar dat is een leugen.

Bryan Koulouris, New York

Zelfs de “Wall Street Journal” publiceerde een artikel met de titel: “de evacuatie was een toonbeeld van efficiëntie – voor diegenen die een auto hadden”. Het ‘diepe zuiden’ van de VS wordt gekweld door extreme armoede, bijna vergelijkbaar met die uit een derdewereldland. En New Orleans, ondanks het vele toerisme, is geen uitzondering.

De meer dan 100.000 arme inwoners van New Orleans zonder auto hadden weinig keuze. Je kon je geld bijeenschrapen om bezittingen, vrienden en de lokale gemeenschap achter te laten om op straat te slapen in een andere stad. Of je kon naar de Superdome gaan, waar meer dan 23.000 mensen bijeenkwamen om de storm uit te zitten in een arena die bedoeld is voor sportwedstrijden. Uiteindelijk werden deze mensen overgebracht naar de Astrodome in het verre Texas en dit na een gevaarlijke evacuatie.

Duizenden mensen beslisten (of werden ertoe verplicht) om thuis te blijven en te overleven op zolders en daken, omringd door vernieling en drijvende lijken, hopend dat ze zelf niet zouden sterven. De arbeidersklasse en armen hebben de minst stabiele woningen, dus het waren dan ook die huizen die het meest vernield werden.

New Orleans en andere plaatsen in Louisiana, Mississipi en Alabama hebben geen proper drinkwater en de etensvoorraad is drastisch verminderd. Wanhopige arbeiders en armen begonnen te “plunderen” om ten minste aan iets van eten te raken. Mensen hebben gestolen om eten, water en andere benodigdheden te bekomen. Die mensen zouden niet mogen gestraft worden voor de tragedie die hen overkomen is. WalMart (een grote supermarktketen) kan het zich veroorloven om wat eten weg te geven, arbeiders die dergelijke ramp meemaken echter niet.

Terwijl deze crisis woedt, worden in Irak meer dan 6000 soldaten van de National Guard uit Louisiana en Mississipi ingezet om het Amerikaanse establishment te helpen bij de bezetting van het land en zo bedrijven als Halliburton, Texaco, Betchel grote winsten te laten maken. In theorie is de National Guard bedoeld om crisissen in het thuisfront aan te pakken (vaak inzake het breken van stakingen). Als er ooit een tijd geweest is wanneer echte, toegewijde burgers hulp moesten bieden bij een binnenlandse ramp, dan is het nu wel. De belangen van de ‘big business’ en hun twee partijen komen hier duidelijk tevoorschijn.

Momenteel wordt de schade in New Orleans geschat op tientallen miljarden dollar. Dit klinkt als een niet te bereiken som. Maar als je er even over nadenkt, besef je dat Bush en zijn vriendjes in slechts enkele maanden honderden miljarden dollar aan de oorlog en bezetting van Irak hebben gespendeerd. De bezetting van dit land kost momenteel 5,6 miljard $ per maand.

De prioriteiten van het establishment in de VS zijn duidelijk: oorlog en winsten hebben voorrang op het bijstaan van slachtoffers onder de gewone bevolking. Door de grote investeringen in de oorlog om olie, winsten en prestige, zijn aanzienlijke besparingen opgelegd waardoor minder snel kan gereageerd worden bij rampen.

Preventie: winst voor de mensen

Het aantal orkanen en natuurrampen is de afgelopen jaren toegenomen, wellicht deels door het effect van klimaatsveranderingen. Het was uiteraard onmogelijk om alle schade die Katrina veroorzaakte, te vermijden. Maar heel wat leed kan kunnen worden vermeden. New Orleans wordt langs drie kanten door water omringd (de rivier Mississipi, het meer Pontchartrain en de Golf van Mexico) en heeft al heel wat orkanen en overstromingen gekend. De stad werd onder het zeeniveau gebouwd en overstromingen worden voorkomen door een systeem van dijken en pompen. De dijken zijn gebouwd om orkanen van ‘categorie 3’ te doorstaan, maar Katrina was van het type 4. Er is technologie genoeg voorhanden om dijken te bouwen die zelfs een ‘categorie 5’ zonder problemen kunnen doorstaan.

Tevens werkt het pompensysteem dat de meest verzonken stadsdelen beschermt op elektriciteit en niet op generatoren. Vanzelfsprekend viel de stroom, niet alleen in New Orleans, maar ook in de hele kustlijn, uit. Het systeem kon voorzien worden van generatoren, maar dat zou geld gekost hebben, geld dat de politici als schoothondjes van de grote bedrijven niet wilden investeren in arme stadsdelen. In een artikel verschenen in de ‘New Orleans City Business’ van 7 februari 2005, stelde de top van het Amerikaanse leger dat er miljoenen dollars nodig waren om de stad te beschermen tegen orkanen. Maar er werd bij verteld dat de meeste projecten niet in het fiscale jaarbudget 2006 van Bush zouden passen. Tussen 2001 en 2005 daalde de regeringssteun voor dergelijke projecten drastisch van 147 tot 82 miljoen per jaar.

De ingenieurs van het leger zijn verantwoordelijk voor het onderhoud van de bescherming tegen overstromingen. In juni 2004 vroeg projectleider Al Naomi 2 miljoen dollar voor dringende herstellingen. Washington reageerde niet. En dit ondanks de oproep van Naomi: “de dijken zinken, alles is aan het zinken en als we niet snel dat geld krijgen kunnen we ons geen verdere verzinking veroorloven”

Onderzoek na onderzoek toonde aan dat arbeiderswijken en armere zones van de stad, zoals het beruchte ‘Lower Ninth Ward’ in New Orleans, er het ergst aan toe zijn door een onderinvestering in veiligheid en preventie.

Men beweerde dat er geen geld meer was voor preventie, maar United Airlines had net miljarden dollar overheidssteun gekregen. Miljarden worden gespendeerd om te vernietigen, te bezetten en de repressie in Irak te ondersteunen. En toch kunnen ze geen projecten ondersteunen die de schade van niet te voorkomen rampen minimaliseert? Belachelijk.

Doordat grote bedrijven de reddingsoperaties controleren, ziet de situatie er slecht uit voor de arme massa’s aan de Golfkust. Zelfs indien het waterniveau zakt, zullen de lijken, het rottende eten en slechte hygiënische omstandigheden zorgen voor een groot aantal ziektes die de bevolking zullen teisteren. Elektriciteit en drinkwater zullen ook nog niet klaar zijn voor massaal gebruik.

Momenteel is Wall Street niet bezorgd om de benarde situatie waarin miljoenen terecht zijn gekomen door deze ramp. Ze zijn bezorgd om hun voornaamste prioriteit: winsten. Vooral wat betreft ruwe olie. De Golfkust heeft erg veel, zelfs de meeste raffinaderijen in de VS. Door de snel stijgende olieprijzen en de dreigende energiecrisis die in veel regio’s de kop opsteekt, zijn de topmensen in Wall Street bezorgd om ‘het vertrouwen van de investeerder’ en ‘het domino-effect’ op de beursmarkt.

De bezorgdheid is terecht. De Amerikaanse economie en de wereldeconomie zullen gevolgen ondervinden van deze ramp. De gewone bevolking heeft dit reeds ondervonden. We mogen niet toelaten dat de grote bedrijven de gevolgen van de crisis op onze rug proberen af te schuiven. Dat is wat ze willen als ze ons aanmanen om de broekriem aan te halen.

Bush en zijn bende zijn bezorgd. De woede tegen Bush begint aan te wakkeren omwille van verschillende elementen, gaande van de oorlog in Irak, de onstabiele inkomsten van arbeiders tot de gigantische belastingsvermindering voor de rijken. Bovendien gaat hij nu door de periode met de slechtste opiniepeilingen in zijn hele ambtstermijn. Bush vreest daarom terecht dat deze ramp hem verder zal ondermijnen. Dat zal zeker het geval zijn indien de vaststelling dat het budget voor het vermijden van overstromingen onder zijn regering sterk is verminderd en dat de National Guard gewoon naar Irak werd gestuurd. De orkaan Katrina zou wel eens een scharnierpunt kunnen betekenen waarbij passieve woede omgezet wordt in actieve oppositie.

We moeten terugvechten tegen het huidig systeem dat rampen zoals deze enkel verergert. Er is nood aan gemeenschapscontrole over de reddingsmaatregelen. Er zijn miljarden dollars nodig voor preventie van natuurrampen en voor de nodige reddingsacties. De regering moet instaan voor het onderhoud van diegenen die hun job verloren en een spoedprogramma opzetten om degelijke woningen te bouwen voor daklozen, interestloze leningen toe te kennen aan kleine ondernemingen en landbouwers zodat die hun zaak kunnen heropstarten, en tenslotte moeten de getroffen staten subsidies krijgen die de verloren belastingsinkomsten compenseren. Er is nood aan grote betogingen, stakingen en andere directe acties tegen besparingsmaatregelen, tegen de belastingsverlagingen voor de rijken en om te kunnen zorgen voor een degelijke algemene ziekteverzekering en openbare projecten die zorgen voor werk.

Het kapitalistische systeem heeft zijn prioriteiten: aandeelhouders blij maken door meer winst binnen te halen. Om die winsten te maken, moeten de kosten laag gehouden worden. De grote bedrijven willen niet belast worden om onze sociale projecten te ondersteunen, daarom betalen ze politici om wetten en budgetten erdoor te krijgen die de superrijken bevoordelen. We hebben een partij nodig die de arbeiders vertegenwoordigt, een partij met een programma dat een eind wil maken aan armoede, oorlog, racisme en de vernietiging van het milieu. We hebben een arbeiderspartij nodig met een socialistisch programma om komaf te maken met het huidig systeem.


Vertaling door Marc Puyol (LSP-Veurne)

Delen: Printen: