Aanslagen in Londen. Enkele getuigenissen

De verschrikkelijke aanslagen in Londen blijven nazinderen, zeker nu er ook in Turkije enkele aanslagen plaatsvonden. Wij geven het woord aan enkele arbeiders die in Londen werken, waaronder iemand die bij het openbaar vervoer in de regio werkt. Ook zij worden getroffen door de aanslagen.

De horror komt vlakbij

Hugo Pierre werkt voor het gemeentebestuur van Camden, vlakbij het station Kings Cross waar een bom afging. Hij vertelde ons: "Toen ik die donderdag vlak voor 9 uur van de metro stapte in Mornington Crescent, ging het metrostation net dicht wegens een kortsluiting, zo werd ons gezegd. Tegen 9u30 kregen we nieuwsberichten van twee treinen die schade hadden opgelopen. Een collega van me zei hoe ze aan de uitgang van Kings Cross had gezien dat mensen uit het station kwamen gerend met verwondingen."

"Iedereen begon afwezige collega’s te bellen om te zien of ze veilig waren. In Camden zijn er drie grote stations, waaronder Kings Cross. Tegen 10u begonnen een aantal collega’s via vrienden en familie meer informatie te krijgen. Het werd duidelijk dat er sprake was van bommen, en alle collega’s begonnen massaal veel telefoons te krijgen van verwanten en vrienden. Collega’s die net even het kantoor hadden verlaten om scholen in de buurt te bezoeken, vielen uit de lucht toen ze terug kwamen op kantoor. Een aantal van hen moest getroost worden."

"Ik nam contact op met de vakbondsafgevaardigden in het stadhuis, recht tegenover Kings Cross. Dat gebouw was echter geëvacueerd wegens de angst voor verdere bomaanslagen. Het personeel werd overgebracht naar een ander gebouw en iedereen werd aangeraden om daar te blijven en geen transportmiddelen te nemen. Uiteindelijk kwam het bericht dat het volledig openbaar vervoer plat lag, waardoor iedereen te voet naar huis moest."

"De maandag nadien waren heel wat collega’s nog in schok. Ze waren geschokt door het feit dat dit vlakbij ons gebeurde. Een aantal collega’s waren kwaad omwille van de bedreigingen tegen moskeën. Er werd ook gediscussieerd over hoe het gemeentebestuur beter had kunnen reageren op deze noodsituatie."

De visie van een Londense buschauffeur

"Een grote moderne stad zoals Londen kan enkel functioneren als er vertrouwen is tussen de buschauffeurs en de passagiers. Als chauffeurs moeten we er steeds van uit gaan dat de passagiers ons niet zullen neerschieten of opblazen. Een moslimchauffeur in mijn depot zei dat hij heel wat verwijten krijgt van passagiers. Terwijl in Irak gewone arbeiders het slachtoffer zijn van zowel de bezetters als terroristen, zijn gewone arbeiders die moslim zijn hier ook het slachtoffer omwille van hun minderheidspositie."

"Toen Blair de Amerikaanse inval in Irak steunde, zei hij dat dit van Groot-Brittannië een veiliger oord zou maken. Miljoenen mensen gingen daar niet mee akkoord. Nu zien we wie toen gelijk had. Blair kan de bedreiging van het terrorisme niet stoppen, hij versterkt het zelfs! Hij heeft bovendien geen antwoord op de oorzaken. Het kapitalisme biedt geen veiligheid voor de arbeiders en hun gezinnen in de steden. Zelfs indien er op iedere bus een politie-agent zou zitten – wat onmogelijk is – zou het nog steeds niet mogelijk zijn om een zelfmoordaanslag te vermijden."

"De arbeiders in mijn depot reageerden verschrikt op de gebeurtenissen. Er was ook een cynisme tegenover de reactie van de bazen in verband met hun laag betaalde werknemers. Indien in onze depot een chauffeur zou omkomen terwijl die minder dan een jaar dienst heeft, zou zijn/haar partner of kinderen geen enkele vergoeding krijgen van het bedrijf. Zoals bij de meeste busbedrijven in Londen zouden de gezinsleden zelfs geen weekloon krijgen aangezien de opleidingskosten moeten worden afgetrokken."

Stop de besparingen bij de brandweer!

Een maand voor de aanslagen, ging één van de twee brandweerkazernes in Bethnal Green dicht als onderdeel van een "reorganisatie" van de Londense brandweer. 10 brandweerwagens werden overgeplaatst naar andere kazernes en ook een aantal brandweermannen moest mee verhuizen. De gesloten kazerne bevindt zich op anderhalve kilometer van de plaats waar de eerste bom afging (tussen Liverpool Street en Aldgate). De kazerne opereerde in één van de dichtst bevolkte gebieden van het land waar er bovendien veel hoogbouw is waarvoor er twee brandweerwagens nodig zijn. De besparingen op de brandweer kwam er pas na protest van de vakbond en de lokale gemeenschap. Die stelden dat de besparingen zouden leiden tot gevaarlijke situaties. Het materieel en personeel dat werd overgeplaatst, ging naar kazernes waar er de afgelopen jaren sterk bespaard werd.

Arbeiders van de metro stellen besparingen in vraag

De hulpdiensten werden terecht geprezen voor hun professionele tussenkomst bij het redden van slachtoffers van de aanslagen. De inzet van die personeelsleden staat buiten kijf, maar er komen wel vragen over de manier waarop de Londense Underground reageert op ernstige incidenten.

Een arbeider bij de metro stelde: "De arbeiders stelden dat er na de aanslagen geen mogelijkheid was om via de radio te rapporteren hoe ernstig de situatie was. Het is nu geweten dat alle drie de bommen ontploften om 8u50, maar het duurde nog een half uur vooraleer de hulpdiensten ter plaatse waren. De vakbond RMT heeft het management al jarenlang gewaarschuwd dat dit kan gebeuren indien er niet meer personeel is op de metrostellen. Dat was voor het management echter geen discussiepunt wegens de kostprijs van extra personeel."

"In heel wat stations en op andere metrostellen werd pas een uur na de ontploffingen bevel gegeven om te evacueren. Personeel bij de hulpdiensten moesten in verschrikkelijke omstandigheden werken bij het toedienen van de eerste hulp en bij het evacueren van de passagiers. Er worden vragen gesteld bij het ontbreken van een ernstig rampscenario. "

"Tijdens de recente brandweerstakingen weigerden een aantal chauffeurs om door tunnels te gaan waar er geen volwaardig toezicht was van de brandweer. Het management stelde toen dat ernstige incidenten bijzonder zeldzaam zijn. Er werd zelfs voorgesteld om te besparen op het personeel om meer winst te maken. Na de aanslagen stelde het management dat de procedures voor achtergelaten tassen ongewijzigd zal blijven. Dit betekent dat enkel opgetreden wordt indien een tas deels verstopt is waardoor het verdacht wordt."

"Heel wat arbeiders zijn niet tevreden met dit beleid. Er is nood aan een herziening waarbij strikter wordt opgetreden tegen achtergelaten bagage. Onmiddellijk na de aanslagen weigerde vakbondsleider Bob Crow terecht om daarop in te gaan, zodat alle aandacht zou gaan naar de slachtoffers. Maar de vakbond RMT zal nu wel zoeken naar antwoorden op de bezorgdheden van haar leden. Indien die er niet komen, zal de vakbond haar leden steunen die weigeren om te rijden onder onveilige voorwaarden. Net zoals de rest van de bevolking, willen de chauffeurs geen terroristische aanslagen die het leven lam leggen in Londen, maar het management mag ook niet verwachten dat de arbeiders zomaar een onaangepaste planning aanvaarden op een ogenblik dat de bedreigingen bijzonder concreet en reeël zijn."

Noodsituatie in het ziekenhuis

Net zoals heel wat andere ziekenhuizen in het westen en het centrum van Londen, was er ook in het Charing Cross ziekenhuis in Hammersmith een noodtoestand uitgeroepen om bijstand te kunnen verlenen aan slachtoffers. De media bericht evenwel dat dit ziekenhuis zal verkocht worden aan een private verzekeraar, BUPA. De plannen zijn al ver gevorderd. De autoriteiten zeggen dat ze het ziekenhuis willen behouden, maar ze zeggen niet dat het enkel toegankelijk zal zijn voor wie het zich kan permitteren.

Het gevolg zal zijn dat er minder diensten zijn voor patiënten uit de regio waardoor de druk groter zal worden in andere ziekenhuizen in de buurt. De aanslagen maakten duidelijk in welke mate een goede gezondheidszorg belangrijk is. Onze kameraden blijven dan ook campagne voeren tegen de privatisering van het Charing Cross ziekenhuis.

Delen: Printen: