Zoals de alliantie D19-20 wil de Linkse Socialistische Partij de politiek van sociale afbraak, onder welke vorm ook, bestrijden. Hoe en met welke oriëntatie? Die discussie willen we aangaan om beter te kunnen bepalen welke volgende stappen we kunnen ondernemen.

Pamflet van LSP dat morgen op de acties wordt verspreid.PDF

‘‘Voor een halt aan de geldverspilling aan banken’’

Sinds 2008 heeft België 35 miljard euro besteed aan het uitkopen van schulden van het casino-kapitalisme. De overheidsschulden die daarvoor aangegaan werden, roept men vandaag in om de besparingsmaatregelen te rechtvaardigen. Intussen hebben “investeringen” in financiële derivaten opnieuw het niveau van voor de subprime crisis overstegen !

De financiële sector moet uit de handen genomen worden van de kapitalisten. Een publieke bank in een oceaan van private financiële reuzen of de scheiding van spaar- en zakenbanken zal niet volstaan. Enkel de nationalisatie van heel de financiële sector onder democratische controle en beheer zou de nodige middelen opleveren om tegemoet te komen aan de noden van de bevolking.

‘‘Voor onze jobs en onze sociale rechten’’

Arbeidscontracten, lonen, werkloosheidsuitkeringen, openbare diensten,… terwijl het ontslagen regent in de private sectoren, breken de Belgische en de Europese overheden onze sociale verworvenheden af.

Waarom de installaties en de arbeiders van ArcelorMittal, Ford of Caterpillar bij het schroot zetten ? Bedrijven die collectieve afdankingen of sluitingen doorvoeren moeten genationaliseerd worden onder controle van de arbeiders. We hebben ze nodig om de talloze sociale uitdagingen aan te kunnen via een plan van massale publieke investeringen in schoolinfrastructuur, gezondheidszorg, openbaar vervoer, sociale woningen,… en om degelijke en sociaal nuttige jobs te creëren. Om de massale werkloosheid en de deeltijdse banen aan deeltijdse lonen te bestrijden, is een arbeidsduurverkorting tot 32u/week vereist, zonder loonverlies, zonder het optrekken van het arbeidsritme en met vervangende aanwervingen.

‘‘Voor voedselsoevereiniteit’’

Op tien jaar tijd is België 55% van haar melkproducenten verloren. Het landbouwmodel dat de Europese Unie ons opdringt, onder meer met het Transatlantisch Verdrag, is gebaseerd op de geleidelijke vervanging van de boerderijën door de agro-industrie, gigantische infrastructuren die de kwaliteit van ons voedsel en onze tewerkstelling opofferen aan de winst. We weigeren een toekomst naar het model van Monsanto! Een gezonde voeding is er een die afgeschermd wordt van de winstlogica.

‘‘Voor echte democratie’’

De huidige « democratie » is niets minder dan de dictatuur van de markten. Het Soberheidsverdrag ontneemt de volksvertegenwoordigers het recht om de richting van de begroting vast te leggen en staat de Europese instellingen toe automatisch lidstaten te bestraffen.

Echte democratie kan niet bestaan zolang de belangrijkste hefbomen van de economie (sleutelsectoren als staalnijverheid, financiewezen, energie, grote distributie,…) in handen blijven van de privé, zolang diegenen die de rijkdom produceren niet kunnen beslissen over de manier waarop geproduceerd wordt en met welk doel.

‘‘Voor onze toekomst en ons milieu’’

De paar kleine stappen inzake milieunormen kunnen snel van tafel worden geveegd als ze een “rem op de vrije concurrentie” worden bevonden. Om de ecologische gevaren het hoofd te bieden, is een omvangrijk plan van heroriëntatie van de economie naar hernieuwbare energie vereist, naar een productie met respect voor de omgeving,… en dergelijk plan is slechts mogelijk als de gemeenschap beschikt over de belangrijkste hefbomen van de economie.

‘‘Kom op, samen!’’

We hebben een strijdbare vakbonden nodig! We moeten de logica verlaten van wandelbetogingen zonder vervolg en integendeel bouwen aan een krachtsverhouding met behulp van een echt offensief oplopend actieplan met inbegrip van algemene staking(en). We zullen voor iedere millimeter moeten vechten en niets toegeven, maar we weten allemaal dat het kapitalisme geen enkele van bovenstaande eisen zal toestaan. Dat is waarom we onze strijd moeten verbinden met die voor een alternatieve samenleving, die echt democratisch en socialistisch is.


Lees ook