Home / Belgische politiek / Lokaal - Antwerpen / Stadspersoneel afdanken en vervangen door leefloners

Stadspersoneel afdanken en vervangen door leefloners

Van echte jobs naar dwangarbeid

Ergens is onduidelijkheid gerezen over wat termen als ‘werkloosheidsuitkering’ en ‘leefloon’ betekenen. Steeds meer wordt ervan uitgegaan dat dit vrijwillige keuzes zijn van mensen die liever lui dan moe zijn. Nu verklaarde ook de Antwerpse OCMW-voorzitter Liesbeth Homans (N-VA) dat ze leefloners aan het werk wil zetten als tegenprestatie voor hun uitkering. Nu het stadsbestuur de komende jaren 1.400 jobs wil schrappen onder het gemeentepersoneel, wordt duidelijk hoe deze zullen vervangen worden: door dwangarbeid.

Het voorstel geeft immers aan dat ook de term ‘job’ is gewijzigd. Waar voorheen ‘werk hebben’ betekende dat je op vrijwillige basis een overeenkomst sloot met wederzijdse rechten en plichten, wordt het nu een eenzijdig verhaal met voor de werkende enkel plichten. Zelfs het recht op loon – nochtans een essentieel onderdeel van een arbeidsovereenkomst – wordt aan de kant geschoven. De leefloner moet werken voor zijn werkloosheidsvergoeding. Maar hoe kun je daar nu recht op hebben als je werkt? En vooral: hoe kan het stadsbestuur met zoveel heisa aankondigen dat er personeel moet afvloeien als er blijkbaar werk genoeg is om ook nog een reeks leefloners aan te werven?

De rechterzijde met N-VA op kop probeert met dergelijke voorstellen de verantwoordelijkheid voor werkloosheid en miserie af te wentelen op wie daar het slachtoffer van is. Daarmee hopen ze de steun te krijgen van wie wel werk heeft en vaak hard moet werken voor een beperkt loon. Voorlopig slagen politici als Homans daarin. Het artikel van Gazet van Antwerpen over het voorstel van Homans gaat in de online versie gepaard met een poll waarin momenteel 90% het eens is met het voorstel om leefloners voor hun uitkering te laten werken. Moest gevraagd worden wie er voor is dat zijn/haar eigen job voortaan wordt ingevuld door een leefloner, het resultaat zou er helemaal anders uitzien. Voor de 1.400 bedreigde jobs bij het Antwerpse stadspersoneel is die laatste vraagstelling nochtans de enige correcte.

Wat in deze discussie immers niet aan bod komt, is de vraag of de arbeidsvoorwaarden en verloning van de verplicht tewerkgestelde leefloners straks de norm wordt. In Nederland bijvoorbeeld hebben de meeste steden en gemeenten een groot deel van hun personeel afgedankt en vervangen door de Nederlandse versie van leefloners. Het resultaat werd duidelijk toen de media berichtten over een straatveger die door de stad Den Haag was afgedankt en vervolgens in ruil voor zijn uitkering werd verplicht om… de straten schoon te vegen (zie het artikel van De Standaard hierover, maar ook bijvoorbeeld het comité tegen dwangarbeid in Nederland: dwangarbeidnee.nl).

Dat lijkt lachwekkend of een vreemde speling van het lot, maar het gaat wel over de essentie van deze discussie. Van vastbenoemd statutair personeel met een degelijk loon en recht op een goed pensioen, gaan de steden en gemeenten steeds meer in de richting van arbeid door ‘werklozen’ en ‘leefloners’ die voor een aalmoes verplicht tewerkgesteld worden. Hoe kan je dat anders omschrijven dan dwangarbeid die meteen een algemene neerwaartse druk op alle lonen en arbeidsomstandigheden zet? Momenteel worden in Antwerpen al leefloners ingezet voor klusjes, maar de stad klaagt erover dat ze de leefloners daar nog niet tot kan verplichten.

Als mevrouw Homans toch voldoende werk heeft om leefloners in te zetten, dat ze hen dan een degelijke job aanbiedt. En dat geldt niet alleen voor pakweg universitairen die een leefloon krijgen omdat ze nog niet lang genoeg werkten om een werkloosheidsuitkering te krijgen. Minister De Coninck (SP.a) verwees op de radio naar die groep. Moest er een greintje socialisme in de minister van werk zitten – iets wat we betwisten of ons alleszins nog nooit is opgevallen – dan zou ze pleiten voor een drastische publieke herfinanciering van alle openbare diensten waarbij de dienstverlening wordt aangeboden door mensen met een stabiele job met goede arbeidsvoorwaarden en bijhorende verloning. Minstens zou toch worden opgemerkt dat het vreemd is dat de stad Antwerpen eerst zelf de werkloosheid en armoede organiseert met een sociaal bloedbad (door 1400 jobs te schrappen), vervolgens de werklozen hiervoor verantwoordelijk stelt en dat dan als argument gebruikt om over te aan tot een moderne vorm van dwangarbeid.

Leave a Reply