Home / Internationaal / Midden-Oosten en Noord-Afrika / Syrië. Russisch voorstel om chemische wapens te controleren

Syrië. Russisch voorstel om chemische wapens te controleren

Anti-oorlogscampagne moet doorgaan! Neen aan een imperialistische interventie!

Toen de G20-top in Rusland eindigde waren de kapitalistische machten nog diep verdeeld over een militaire aanval op Syrië. De pogingen van Obama om steun te vinden voor een militaire aanval, botsten ook binnen de twee grote partijen in de VS op tegenstand. De sterke oppositie maakte het zelfs onzeker of Obama de steun zou krijgen die vroeg.

Artikel door Judy Beishon, weekblad The Socialist

De Republikeinen zijn verdeeld tussen de ‘voorzichtige realisten’ zoals senator Rand Paul en de agressieve voorstanders van oorlog zoals John McCain. Bij de Democraten is er twijfel maar wordt gevreesd voor het prestige van Obama indien hij geen meerderheid krijgt. Ook voor de Britse premier Cameron deed de nederlaag in het parlement geen goed. De twijfel en tegenkantingen verklaren waarom de Amerikaanse regering de beslissing op de langere baan schuift en wijst op mogelijke onderhandelingen over de controle op de chemische wapens.

Met de mogelijkheid van een nederlaag in het parlement, vormde het voorstel van de Russische president Vladimir Poetin een reddingsboei voor Obama. Poetin stelde voor dat het Syrische regime van Assad de controle op de chemische wapens overdraagt aan de Verenigde Naties om op die manier door de VS geleide luchtaanvallen te vermijden.

Een aanval is echter niet definitief van de agenda. Het is goed mogelijk dat mogelijke bondgenoten van Obama alsnog steun betuigen aan een oorlogsinitiatief. De Britse premier Cameron kan bijvoorbeeld pogen de steun van de weinig daadkrachtige oppositieleider Ed Miliband te verwerven. Syndicalisten, socialisten en anderen moeten het protest tegen de oorlog blijven voortzetten en hun verzet tonen tegen een imperialistische interventie in Syrië.

Propagandamachine

Om Amerikaanse steun voor een aanval te krijgen, werd een heuse propagandamachine ingezet. Er werden video’s in elkaar gestoken door de Syrische oppositie en de CIA om beelden van slachtoffers van de gasaanvallen te tonen. Die beelden zijn verschrikkelijk, maar het is nog steeds niet zeker wie verantwoordelijk was voor de aanvallen. Was het Assad, militaire commandanten die zonder toestemming van Assad handelden (zoals gemeld in een Duitse krant) of was het de oppositie?

Alleszins is de mogelijkheid van een luchtaanval niet fundamenteel met chemische wapens verbonden. De conservatieve Lord Lamont wees er in een lezersbrief aan de krant Times (5 september) op dat het Westen in 1988 niet reageerde toen Saddam Hoessein mosterdgas en zenuwgas tegen Iraanse troepen inzette en daarbij 20.000 mensen vermoordde. Hij voegde er aan toe: “Een recent artikel in het Amerikaanse magazine Foreign Policy stelde dat de Amerikaanse vertegenwoordigers die informatie over Iraanse troepenbewegingen aan Irak doorspeelden op de hoogte waren van het feit dat chemische wapens zouden ingezet worden.”

Amerikaanse bommen zullen niet verhinderen dat chemische wapens worden ingezet, in handen van terroristen vallen of dat er nog verborgen voorraden over blijven. Een bloedbad in Syrië zou enkel dienen om het prestige van de Amerikaanse heersende klasse hoog te houden in de VS en de rest van de wereld, alsook om de belangen van de VS in het Midden-Oosten te beschermen. Na de plechtige belofte van Obama dat het gebruik van chemische wapens een ‘rode lijn’ zou zijn, moest hij iets doen om zijn prestige in stand te houden.

Bij een militaire aanval zijn wraakacties onvermijdelijk. Dat kan leiden tot aanvallen op Amerikaanse doelwitten in de regio, raketaanvallen tegen Israël of terroristische aanslagen in de VS of bondgenoten. Mogelijk kan ook de olietoevoer in het gedrang te komen. Een militaire interventie onder leiding van de VS zou de burgeroorlog in Syrië verder doen escaleren, mogelijk met een verspreiding naar de buurlanden. Het zou ook leiden tot een verder toename van het aantal vluchtelingen, er zijn nu al zes miljoen vluchtelingen in en buiten Syrië.

Ironisch genoeg lijkt het risico op het gebruik van chemische wapens tegen de Syrische bevolking groter te worden indien de VS overgaat tot militaire acties. Er is bewijsmateriaal dat aangeeft dat de Amerikaanse luchtaanvallen op de chemische wapenvoorraad van Saddam Hoessein in de Golfoorlog van 1991 het dodelijke zenuwgas niet uitschakelde, maar er net voor zorgde dat het verspreid raakte in een straal van tot 600 kilometer.

Massa’s zien door regeringsplannen heen

De pogingen van de Amerikaanse en Britse regeringen om de humanitaire ramp in te roepen om publieke steun voor een interventie te vinden, hebben niet het gewenste effect bereikt. Velen weten maar al te goed dat de Westerse imperialisten niet aarzelen om repressieve en dictatoriale Arabische regimes te steunen, het bloedbad tegen burgers in Irak is nog niet vergeten, net zomin als de steun aan de slachtpartijen van het Israëlische regime op Gaza of de doden in Pakistan, Afghanistan of Jemen als gevolg van de Amerikaanse drones. De Westerse regimes aarzelden niet om de nieuwe repressie door het leger in Egypte te ondersteunen. Als het uitkomt, wordt iedere vorm van brutaliteit en geweld ondersteund.

Om Amerikaanse doden en een langdurige interventie te vermijden, zou de VS wellicht bommen afvuren vanop opstand. Dat zou uiteraard schade toebrengen aan de troepen van Assad, maar Rusland kan voor nieuwe bevoorrading zorgen om de militaire superioriteit van Assad op de Syrische oppositie in stand te houden. Bovendien zou Assad zich hierdoor een ‘slachtofferrol’ kunnen aanmeten, wat zijn steun in Rusland, Iran en China zou versterken.

De oorlog in Syrië komt op een verschrikkelijk momentum met regelmatige bloedvergieten langs beide kanten. Als het van het regime van Assad of de aspirant-kapitalisten van de oppositie afhangt, zullen de 50 tinten verdeeldheid en sectaire tegenstellingen de oorlog verder versterken tot beide kampen bereiken wat militair mogelijk is. Heel wat kapitalistische krachten moeien zich in het land en komen met hun ‘oplossingen’ die voor de gewone Syrische bevolking geen uitweg uit de nachtmerrie betekenen.

Enkel de opbouw van niet-sectaire, democratisch beheerde arbeidersorganisaties van de basis die met elkaar verbonden zijn om een ander scenario aan te bieden, kan een uitweg vormen. Daartoe is massaal verzet tegen de troepen van Assad en de rechtse milities nodig, die milities zijn enkel gericht op persoonlijk profijt, religieuze of etnische verdeeldheid of gewoon wraak. Het is mogelijk om tot arbeiderseenheid te komen op basis van de aantrekkingskracht van een socialistisch programma dat het publieke bezit van de sleutelsectoren en de grondstoffen naar voor brengt als onderdeel van een economisch plan dat een einde maakt aan uitbuiting en armoede.

Leave a Reply