Nederland: neen aan de Europese Grondwet!

Op 29 oktober 2004 is in Rome door premier Balkenende en de overige leiders van de 25 E.U.-landen de nieuwe Europese Grondwet ondertekend. Terwijl op dat moment geen van de Europese burgers ook nog maar kennis had kunnen nemen van de inhoud. Inmiddels heeft de regering, na vele kamervragen en protesten onder de bevolking toch besloten, de gehele tekst, aan het brede publiek beschikbaar te maken. Vrezend voor een dreigend NEE via het referendum, worden nu al maatregelen getroffen om de JA-campagne extra te kunnen bevoordelen of anderszins te verkopen. De Nederlandse regering dreigt zelfs het initiatief voor een referendum af te blazen als de Franse bevolking in meerderheid NEE zegt op 29 mei.

Peter den Haan, Offensief Rotterdam en kaderlid FNV Bondgenoten (op persoonlijke titel)

Het democratisch karakter van de “Grondwet” stond al vanaf het begin ter discussie. En dat is ook logisch, de invloed van het direct gekozen Europese Parlement blijft beperkt en nihil ten aanzien van economische aangelegenheden. De Europese regeringen blijven de dienst uitmaken, de belangrijkste rol zal gespeeld worden door niet gekozen, maar benoemde Europese functionarissen.

De zogenaamde “kaderrichtlijn Diensten op de Interne Markt”, een Europese kaderwet, gebaseerd op artikel III – 147 van de nieuwe Europese Grondwet (!) uitgaande van het oorspronglandbeginsel voor werk dat in de dienstensector wordt verricht, is het raamwerk voor een enorme aanval op het huidige loon en arbeidsomstandighedenniveau. Volgens deze richtlijn (De Bolkensteinrichtlijn) dient er binnen en buiten de Europese Unie vrije concurrentie te zijn en is bedoeld voor die diensten die direct op de productiekosten van invloed zijn. Oftewel alle diensten waar (vooraf) voor betaald moet worden. Enige uitzonderingen in deze zijn de banken en verzekeringsinstellingen die al onder aparte wetgeving vallen, net als de radio, tv en elektronische communicatie-diensten. Alle andere diensten, of ze nu particulier of van de overheid zijn, dienen er in de toekomst onder te vallen. Alles bij elkaar toch zo’n 70 % van ons bruto nationaal product. Niet voor niets werd er op 19 maart in Brussel door 80.000 mensen van de Europese vakbeweging en jongerenorganisaties gedemonstreerd tegen deze ‘Bolkesteinrichtlijn’. De kleine tekstuele aanpassing in de kaderwet dat het wel ‘sociaal’ moet blijven, door de Franse president Chirac geëist, verandert helemaal niets aan het onderliggende beleid.

Tamelijk laat is de vakbondstop wakker geworden en wordt er nu gemobiliseerd tegen deze grootscheepse aanval op het loongebouw. Helaas blijft ze een halfslachtige positie innemen, zich vastklampend aan de bijproducten van de koude oorlog. De nationale verzorgingsstaat bestaat al niet meer, de noodzaak om hem in stand te houden als buffer tegen het ‘Rode Gevaar’ is weggevallen en kapitalisten willen nu ons geld ergens anders voor gebruiken, nog meer winsten voor henzelf en magere jaren voor de werkende bevolking. Niet werkenden dienen het best te worden buitengesloten. Voormalig metaalwerkgevers-voorzitter Arie Kraayeveld zei in Bondgenoten Magazine van december; “Als we in Nederland willen concurreren met India en China, dan moeten de lonen hier met 90% (!) omlaag. Dat ga ik natuurlijk niet hardop vertellen”. Dat is wat het neoliberale kapitalisme ons te bieden heeft. Geen welvaartsstaat, geen verzorging “van het wieg tot het graf”, maar een terugkeer tot de arbeidsvoorwaarden van de 19e eeuw. Ook de overheid doet inmiddels haar duit in het zakje.

Eind februari maakte het CPB bekend; “de verzorgingsstaat is niet meer te betalen”. Gezien de enorme winsten van de grote bedrijven lijkt het meer een kwestie van willen. Feit is wel dat wij als klein landje van anderen afhankelijk zijn. Een internationaal perspectief is noodzakelijk. Het beste wapen tegen concurrentie op arbeidsvoorwaarden is natuurlijk de harmonisatie van die arbeidsvoorwaarden; Gelijk loon voor gelijk werk; Een Europees Minimumloon; Een uitbreiding van de werking van Collectieve Arbeidsovereenkomsten (CAO’s), op Europese schaal. Een stijging van het loon van de arbeiders in de lagere lonen landen en het organiseren van sterke vakbonden in die landen is noodzakelijk. Daarnaast moeten we, zoals op het laatste FNV-bondgenoten congres ook is besloten, er zelf op toezien en voor durven vechten dat werk dat wordt verplaatst, wel tegen dezelfde arbeidsvoorwaarden gaat worden verricht (congresbesluit 7, werken in een concurrerende economie). Het wordt tijd dat de vakbondsleiding de roep en strijd van haar basis overneemt en zich openlijk aansluit bij de campagne’s tegen de Europese Grondwet! Zo niet goedschiks, dan moet er een campagne in afdelingen en raden komen die de leiding daartoe op democratische wijze dwingt. En wie dan niet wil, moet het veld ruimen.

Uiteindelijk is in al die jaren hun fundamentele probleem hetzelfde. De ontwikkeling van de productiekrachten ter lediging van de behoeften van velen wordt verhinderd tot het behoud van de privileges van een kleine minderheid.

De neergang van Europa wordt veroorzaakt door het feit dat ze economisch is opgesplitst tussen een veelvoud aan (quasi)-nationale staten die, met hun regelgeving, paspoorten en monsterlijke legers ter verdediging van het nationale onderscheid, een gigantische barrière zijn geworden op weg naar economische en culturele ontwikkeling van de mensheid. De taak van de Europese arbeidersbeweging is niet het vasthouden aan die grenzen, maar, juist integendeel, haar omverwerping: niet de status quo, maar een Unie van Socialistische Staten van Europa!

In het neoliberale Europa willen ze dat we, in plaats van het werk beter te verdelen, met minder mensen harder en langer gaan werken. De pensioenwetgeving wordt aangetast. Een aantal elementaire sociale rechten ontbreekt, zoals het recht op arbeid, recht op een minimuminkomen, recht op een uitkering bij werkloosheid en het recht op huisvesting, net als vrijwaring van willekeurige arrestatie en gevangenhouding (zie ook: www.grondwetnee.org). De dienstenrichtlijn is een van de pijlers van de nieuwe Europese Grondwet, die de macht van het kapitaal over de sociale regelgeving van de afzonderlijke staten bestendigt. Daarnaast worden ook de militaire budgetten aanzienlijk uitgebreid en via artikel I-41 de mogelijkheid gecreëerd buiten de Unie militaire middelen in te zetten. De logische conclusie is dan ook: een Nee tegen de Dienstenrichtlijn is ook Nee tegen deze Europese grondwet.

Delen: Printen: