Donderdag trokken enkele LSP-leden naar het piket bij de toeleveranciers van Ford Genk. Ook vandaag is er een bezoek gepland. Aan het piket donderdag waren er een 50-tal actievoerders. Ze vielen onmiddellijk met de deur in huis. “De acties hebben in ieder geval tot resultaat gehad dat er deze namiddag voor het eerst met het actiecomité aan tafel wordt gezeten.” De pogingen om het actiecomité te banaliseren, hebben niet gewerkt.

Verslag en foto’s door Els. Lees ook ons eerder artikel: Alle mogelijke middelen worden ingezet om acties bij Ford en toeleveranciers te breken

De actievoerders benadrukken dat de steun vanwege de bevolking omgekeerd evenredig is met de pogingen van directie, vakbondsleidingen en media om hen te criminaliseren. De gevestigde media, woensdag nog massaal aanwezig in Genk, krijgt er ongenadig van langs. “We hebben hen gisteren eens goed duidelijk gemaakt dat hun stemmingmakerij moet stoppen. Ons gevecht is er niet alleen één tegen een multinational, maar ook één om binnen onze eigen vakbonden gehoord en betrokken te worden. Als de pers zo voortdoet, zullen we ook de publieke opinie tegen ons krijgen. Dat moet stoppen".

Over het argument dat ze niet democratisch bezig zouden zijn, is het antwoord duidelijk. "Het referendum was een lachtertje. Het was allerminst democratisch. We hebben een derdenverzet, een juridisch verzet, aangetekend. Om aan te tonen dat we geen radicalen zijn. Bij de stembrieven zat bijvoorbeeld een intimiderende brief die waarschuwde dat als we neen zouden stemmen we geen recht op loon, stakersgeld of uitering zouden hebben! Dit was allerminst een onpartijdige stelling. Met het al dan niet legitimeren van dit referendum staat of valt alles. We moeten druk zetten in de onderhandelingen?! Maar over welk drukkingsmiddel spreken we, als we al onze troeven op voorhand uit handen geven! Ons actiecomité hebben we opgezet om de syndicale democratie te kunnen organiseren. Daar ligt onze sterkte!".

Op onze vraag of ze niet dachten dat slechts een plan van nationalisatie van belangrijke sectoren van onze economie, onder arbeiderscontrole, jobs echt kan garanderen, werd eerder instemmend gereageerd. Of dit niet automatisch zou leiden tot corruptie, bureaucratie, vriendjespolitiek, etc, … werd kort en krachtig weerlegd: "Alsof dit niet zo zou zijn in de privé. Op dit vlak hebben ze ons geen lessen te leren".

De discussies aan het piket gaan niet alleen over het afdwingen van een goed sociaal plan, er wordt ook gediscussieerd over hoe we ons moeten organiseren en wat we met de arbeidersbeweging naar voor moeten schuiven om iedereen een degelijke job en een toekomst te garanderen.