Non profit. Een strategie voor de overwinning nodig!

De non-profit-sector staat voor een beslissende fase in de strijd om haar eisen voor verbetering van de loon- en arbeidsvoorwaarden te realiseren. Na de betoging van 27 januari, waar nog maar eens vele duizenden verpleegkundigen, verzorgenden, opvoeders en ondersteunend personeel op straat kwamen om de witte woede te tonen, leverden onderhandelingen weer eens niets op. Zowel op het gebied van werkgelegenheid als koopkracht blijft de overheid bij een veel te laag budget van €375 miljoen, over 5 of 6 jaar verspreid.

Een correspondent

Dat wil zeggen dat er maar 10.000 van de 25.000 geëiste banen bijkomen, wat slechts overeenkomt met 7.000 voltijdse betrekkingen. Veel te weinig om tegemoet te komen aan de te hoge werkdruk.

Voor de koopkracht is nog veel minder beschikbaar. De regering houdt vast aan het door Minister Frank Vandenbroucke (SPa) opgelegde njet tegen loonsverhogingen gedurende twee jaar. Alleen voor de laagst betaalden wordt een kleine verbetering voorzien en er komt een tweede pensioenpijler voor de sector. De pensioenen voor de werknemers in de non-profit behoren nu tot de slechtste in België. De non-profit loopt 10.5% achter op andere sectoren in de lonen, maar daar gaat dus nog eens 2 jaar achterstand bijkomen.

De vakbonden hebben het aanbod tot nu als onvoldoende van de hand gewezen. Zij eisen dat er tenminste 520 miljoen wordt toegezegd. Maar daarmee laten ze wel het grootste deel van het eisenpakket, waar nu al meer dan een jaar acties voor gevoerd wordt, vallen. Hoe kan het personeel in de non-profit er van op aan dat hun onderhandelaars in de loop van de komende maand niet nog een paar stappen opschuiven naar de regering en de sector weer voor vijf of zes jaar met een waardeloos akkoord zit opgescheept?

De vakbonden hebben een onbeperkte aanzegging gedaan voor stakingen vanaf 24 februari, maar ze laten hun leden wel totaal in het ongewisse over hoe die stakingen dan wel georganiseerd moeten worden. De LBC wil 24 en 25 februari algemeen staken om snel grote druk op de regeringen te zetten om met toegevingen te komen. Als de regering haar been stijf houdt, gaat de sector dan keer op keer algemeen in staking gaan? Houdt de LBC er ook rekening mee dat in veel instellingen de acties vaak beperkt bleven tot de delegees?

Er moet een mobilisatie komen. Maar de vorm ervan blijft erg onduidelijk. Zo stuurde de BBTK al haar delegees pamfletten met als titel “Staking van onbepaalde duur … gezondheidszorg?” Let op het vraagteken. Deel maar uit onder de collega’s en trek uw plan zeker? Dit is een recept voor mislukking.

In ons pamflet “Polsslag” (van activisten in de non-profit uit BBTK-Setca en LBC-CNE) stelden we dat er een actieplan moet komen per regio opgesteld door een actiecomité uit de instellingen. Daarbij is aandacht nodig voor het informeren van het personeel dat tot nu toe amper bereikt is. Bij BBTK-Setca Brussel-Halle-Vilvoorde is er een actieplan met informatievergaderingen en massale pikketten vanaf 1 maart aan zowat alle Brusselse ziekenhuizen. Zo’n plan maakt het mogelijk de acties op te bouwen en verder uit te breiden. Dat zal noodzakelijk zijn indien de acties langere tijd duren.

Om de actiecomités te doen slagen, zal aan de basis moeten worden gewerkt aan eenheid tussen de ‘roden’ en de ‘groenen’. Met de kleurblokken op betogingen en acties, wordt het eengemaakte karakter van de strijd ondermijnd.

Een overwinning voor de non-profit is noodzakelijk. Voor het personeel in eerste plaats, maar niet in het minst ook voor de gebruikers. Iedere delegee moet het initiatief nemen om zo snel mogelijk tot actievergaderingen te komen in de instellingen en regionaal om actieplannen op te stellen die tot een overwinning kunnen leiden.

Delen: Printen: