Plant Blood&Honour aanslagen in België?

In een opmerkelijk dossier in het weekblad Humo en een reportage op het VTM-Nieuws wordt uitgepakt met vermeende plannen van de nazi-groep Blood&Honour om aanslagen te plegen in België. De bron daarvoor is een agent van de staatsveiligheid die in deze groep was geïnfiltreerd. De werkwijze doet wat vreemd aan: een infiltrant van de staatsveiligheid onherkenbaar voor een TV-camera laten getuigen en uitgebreid in de media laten opvoeren. Maar hetgeen er gezegd werd, bevat alleszins een kern van waarheid.

Geert Cool

Aanleiding voor het dossier is een concert georganiseerd door één van de Vlaamse afdelingen van Blood&Honour nabij Roeselare in september. Daarop kwamen een 600-tal nazi’s uit heel Europa af. Het optreden was immers groots opgevat: het was een herdenking van Ian Stuart, de overleden zanger van Skrewdriver die exact 10 jaar geleden verongelukte.

Ian Stuart en Skrewdriver lagen aan de basis van de ontwikkeling van Blood&Honour dat eind jaren ’80 werd opgericht. Begin jaren ’90 waren ze erg populair onder nazi-skinheads. Begin jaren ’90 gingen de nazi’s in het offensief, zo waren er de aanslagen in Rostock op centra voor asielzoekers waarbij skinheads met molotovs gooiden naar de centra met de bedoeling om asielzoekers te doden en anderen af te schrikken.

Ook in België begin jaren ’90

In België was er op dat ogenblik ook reeds een kern actief die gelinkt was aan Ian Stuart en Screwdriver. Die groep kwam een aantal keren optreden op ‘Vlaamsche bodem’. Minstens één van die concerten (in 1992) werd georganiseerd door de toenmalige Brugse jongerenverantwoordelijke van het Vlaams Blok, Yannick P. Yannick P. kwam nadien in onvrede met de Blok-leiding, hij verweet Frank Vanhecke dat hij carrièristen als Yves Buysse voortrok op doorwinterde militanten als hemzelf, en hield zich vooral bezig met Excalibur, een postorderbedrijf dat van zichzelf beweerde het grootste neo-nazi postorderbedrijf van Europa te zijn. Yannick P. dook ook op in middens van het Odal Actiecomité, de poging tot opvolging van de Vlaamse Militanten Orde (VMO) dat begin jaren ’80 werd verboden als privé-militie. Vandaag zou Yannick P. niet meer politiek actief zijn.

Reeds begin jaren ’90 werd de poging tot opzetten van een Vlaamse poot van Blood&Honour en Combat 18 verstoord door interne ruzies en geweld. Bij een optreden in 1992 georganiseerd door Yannick P moest de politie tussenbeide komen toen de nazi’s op elkaar waren beginnen slaan…

Blood & Honour: twee Vlaamse afdelingen

Vandaag zijn er twee afdelingen van Blood & Honour in Vlaanderen. Twee groepen die niets van elkaar moeten weten, ook al delen ze in grote lijnen elkaars opvattingen. De ene groep is meer verbonden aan ‘Groenrechts’, een groep eco-fascisten die bij de verkiezingen eigen lijsten zou willen indienen. De andere groep baseert zich ook op Combat 18 (waarbij de 1 en de 8 staan voor de eerste en achtste letter van het alfabet: de A en de H van Adolf Hitler).

Volgens de agent van de staatsveiligheid in Humo ontstond de verdeeldheid na een schietpartij op een 20-04 feest. "20-04" staat voor 20 april, de geboortedatum van Hitler. Bij één van die feesten zou er geschoten zijn en iemand bijna geraakt zijn, waarop er ruzie ontstond. Een andere reden is wellicht de verdeeldheid die ontstond naar aanleiding van het opdoeken van het ‘Odal Actiecomité’. Die groep was midden jaren ’90 actief en organiseerde o.a. een tegenbetoging tegen een betoging van Blokbuster in Brugge in 1997. Blokbuster betoogde toen tegen fascistisch geweld nadat er eerder verschillende gevallen van gewelddaden waren geweest vanuit het NJSV (scholierengroep gelinkt aan het Vlaams Blok) en hooligans uit het ‘Odal Actiecomité’. Op onze betoging waren er zo’n 800 anti-fascisten, Odal bracht een 100-tal fascisten op de been. Daaronder Joop Glimmerveen van de Nederlandse NVU en andere rechtse groupuscules (de NVU was een poging om een Groot-Nederlandse partij op te zetten, voormalig Vlaams Blok-ondervoorzitter Roeland Raes werd ook ondervoorzitter van de NVU). Ook aanwezig: de toenmalige Gentse NSV-praeses Wim Vinckier, enkele West-Vlaamse Vlaams Blokkers,…

Odal Actiecomité was geen lang leven beschoren. Al snel waren er problemen op basis van intern geweld, druggebruik, criminaliteit,… Zo wordt beweerd dat de voormalige Odal-leider Berteryan betrokken was bij een gewelddadige overval in Frankrijk.

De groepen die elkaar vonden rond het Odal-actiecomité hebben nadien echter nog samengewerkt, o.a. met het Comité ‘Nationalisten tegen globalisering’ waarmee in 2001 geprobeerd werd de antiglobaliseringsbeweging te infiltreren. Het gaat daarbij om groepen als de Vlaamse Jongeren Mechelen, de Franstalige fascisten van Nation (van Hervé Van Laethem),… Woordvoerder van dit comité was de Brugse verantwoordelijke van de Vlaams Blok Jongeren, Alain Quataert.

Achter de schermen…

Achter de schermen van de radicale groepen in Vlaanderen zijn er nog steeds figuren die een jarenlange geschiedenis hebben van deelname aan gewelddaden. Prominent onder hen is Bert Eriksson, een goede vriend van voormalig Vlaams Blok voorzitter Karel Dillen. Eriksson sprak in 2002 op een "20-04"-herdenking van Blood&Honour Vlaanderen naar aanleiding van de verjaardag van Hitler.

Bert Eriksson op een Blood&Honour bijeenkomst

Eriksson is niet de eerste de beste. Hij is sinds decennia een vriend van Karel Dillen en was in de jaren ’70 een belangrijk figuur binnen de VMO. Eriksson in een interview met Het Laatste Nieuws van 12 mei 2001: "Ik ben een racist". Het nazisme omschrijft hij in het interview als "zuiver" en "idealistisch". "Ik geloof absoluut in het goede van het nationaal-socialisme" zegt Eriksson. Karel Dillen noemde op een Vlaams Blok congres in de jaren ’80 Eriksson een "grote Vlaamse leider" nadat Eriksson in de gevangenis was beland wegens zijn betrokkenheid bij de intussen verboden privé-militie VMO.

De oude garde van de radicale groepen is nauw verbonden aan de oude garde van het Vlaams Blok, in veel gevallen spreken we immers over dezelfde personen.

Bij de jongere skinheads is die band minder sterk. Humo geeft wel enkele voorbeelden aan. Ze vermelden ‘P.V.’ die tot voor kort in de nationale raad van de Vlaams Blok Jongeren zat en ‘J.M.’ die een positie heeft bij het VB in Ingelmunster. Eerder werden enkele figuren als Dimitri Vandenheede, kandidaat voor het Blok in Ichtegem, en Kris Dondelingen, VB-kandidaat in Essen, uit de partij gezet wegens hun betrokkenheid met al te radicale groepen.

Dat de band er wel degelijk is, werd al duidelijk midden jaren ’90 toen er geregeld gewelddadige acties waren in Brugge en dit door een groep die nauw verbonden was aan het Vlaams Blok, met name het NJSV. De moeder van de NJSV-voorzitter verklaarde ten aanzien van een journalist van ‘Het Brugsch Handelsblad’ zelfs dat die voor alles over het NJSV beter naar Frank Vanhecke zou bellen, omdat die daar de touwtjes in handen zou hebben…

Blood & Honour en geweld

Volgens zowel Humo als VTM zijn er aanwijzingen dat Blood&Honour gewelddadige acties zou voorbereiden.

Kleine groepjes binnen Blood&Honour zouden aanslagen voorbereiden. Dat leden van die groep niet bang zijn van wat geweld werd eerder duidelijk. In de zomer van 2002 was er in Parijs een mislukte aanslag op de Franse president. De dader was Maxime Brunerie, die in 2001 op de lijst van de MNR van Bruno Mégret stond bij gemeenteraadsverkiezingen. Brunerie kondigde zijn actie aan op de website van Blood&Honour: De rechtse militant schreef er:

    Name: Maxime (maxime.dtz@ifrance.com)

    From: Paris

    Sent: 13:01 GMT on 13 July

    Watch the Tv This Sunday, i will be the star… Death to zog,88!

Brunerie was lid van de ‘Groupe Union Défense’ (GUD). Die groep staat bekend als een gewelddadige organisatie die reeds meermaals in opspraak kwam. De GUD onderhoudt in België nauwe contacten met de Vlaamse Jongeren Mechelen (VJM), een radicale groep die min of meer verbonden is aan het Vlaams Blok. Er wordt geregeld samengewerkt met het Blok, maar een aantal leden staan erg kritisch tegenover het Blok omdat de partij niet radicaal genoeg zou zijn. Op een internationale bijeenkomst van de VJM in Brussel in de zomer van 2000 waren o.a. de GUD en de omstreden Duitse neo-nazi partij NPD uitgenodigd.

Nadien was er ook een jonge skinhead uit OLV-Waver die geïnspireerd door het gewelddadige imago dat groepen als Blood&Honour proberen hoog te houden, effectief overging tot het neerschieten van enkele mensen. Zie ons toenmalig artikel hieromtrent.

In andere landen wordt opgetreden tegen Blood&Honour. Zo werd de Duitse afdeling formeel verboden nadat wapens werden gevonden bij deze organisatie. In Zweden was de groep wellicht betrokken bij een aanslag op een linkse journalist en zijn leden actief betrokken bij gewelddaden tegen linkse activisten of dit jaar nog bij een aanval tegen een holebi-betoging. In Engeland houden die nazi’s zich o.a. bezig met het verzamelen van informatie over linkse activisten (Redwatch).

Aanslagen?

De informant van de staatsveiligheid beweert in Humo dat er ver gevorderde voorbereidingen zijn voor aanslagen. Doelwitten zouden bestaan uit multinationals, de VS-ambassade,… Het klopt dat Blood&Honour probeert op een professionelere wijze te werken en dat er, zeker op het internet, al eens stoere taal gesproken wordt. De vraag blijft echter in welke mate die grote woorden ook in daden kunnen omgezet worden door de aanhangers van Blood&Honour. En als er concrete plannen zijn, waarom stapt de staatsveiligheid er dan mee naar de media?

Vandaag wordt fascistisch geweld niet aanvaard door bredere lagen van de bevolking. Het gebruiken van geweld betekent dat er zwaar tegen de stroom wordt ingegaan en dat de daders ernstig in de problemen zouden komen, niet in het minst op sociaal vlak. Op dit ogenblik lijkt een groep als Blood&Honour Vlaanderen vooral te functioneren als zuipclub die concerten organiseert waarbij de aanhangers elkaars kale koppen aanschouwen bij het brengen van de Hitler-groet. Inhoudelijk stelt B&H niet veel voor, van politiek hebben ze duidelijk geen kaas gegeten. Ze houden zich liever bezig met het elkaar uitmaken voor "judeofiele kakkerlakken" (sic!) en dergelijke meer. Intussen proberen ze van krapuul helden te maken, zo was er een omschrijving van Timothy McVeigh (die een aantal aanslagen pleegde in de VS) onder de titel: "de te betalen prijs voor heldenmoed".

Blood&Honour Vlaanderen is echter nog steeds gelinkt aan andere groepen, zo schrijven ze dat ze samen met de Vlaamse Jongeren Mechelen aanwezig waren op tal van activiteiten (1-mei optocht van het FN in Frankrijk, dag van de ‘Buiten-parlementarische oppositie’,…). Bovendien blijven vertegenwoordigers van de oude garde een oogje in het zeil houden. Onder de sprekers op bijeenkomsten zien we namen als Bert Eriksson veelvuldig terugkomen, maar ook iemand als Siegfried Verbeke (van het ‘Vrij Historisch Onderzoek’ dat de holocaust ontkent), Joop Glimmerveen (Nederlandse neo-nazi en compagnon van Roeland Raes in de NVU).

Er is een reëel gevaar dat vanuit het zootje ongeregeld dat vandaag de dienst uitmaakt bij Blood&Honour een gewelddadige groep opgezet wordt die inderdaad zou kunnen overgaan tot aanslagen. De versie in ‘Humo’ en ‘VTM’ is belangrijk omdat het wijst op het gevaar die uitgaat van groupuscules als Blood&Honour. We moeten echter voorzichtig zijn met betrekking tot de mogelijkheid dat er vanuit die groepjes degelijk georganiseerde aanslagen zouden komen. Daartoe zal er wellicht intern nog heel wat werk zijn voor Blood&Honour.

Ons organiseren!

LSP en Blokbuster verzetten zich tegen fascistische groupuscules die een bedreiging kunnen vormen. Hun agressie zal de "weg van de minste weerstand" volgen, indien er niet tegen hen gereageerd wordt, zullen ze zich gesterkt voelen en gemakkelijker overgaan tot geweld. Eriksson en co hebben met hun vorige ondernemingen (waaronder de VMO) aangetoond waartoe extreem-rechts in staat is. Dat moeten we met alle middelen vermijden door hard in te gaan tegen iedere vorm van fascistische organisatie. Daarom is het ook belangrijk om te wijzen op elementen in de marge van Blood&Honour, zoals optredens met een nazistische groep in het Vlaams Blok lokaal te Gent… (artikel hierover) waarbij niet geheel toevallig de Vlaamse Jongeren Mechelen reageerde toen wij dit bekend maakten (antwoord op de VJM).

De beste manier om ervoor te zorgen dat die rechtse ratten in hun riolen blijven rotzooien, is door ons te organiseren en anti-fascistische campagnes op te zetten. Een goede gelegenheid is de anti-NSV betoging die wij begin 2004 in Antwerpen zullen organiseren. Contacteer ons om daaraan mee te werken!

Delen: Printen: