100.000 betogers in Parijs

Op zaterdag 15 november trokken we met een groep Belgische activisten naar Parijs om er deel te nemen aan de betoging van het Europees Sociaal Forum. In Parijs werden we opgewacht door kameraden die er al eerder waren toegekomen om deel te nemen aan de debatten en discussies op het ESF.

De betoging was massaal groot. Vreemd genoeg waren de traditionele media blijkbaar niet geïnteresseerd, op het TV-nieuws werd niets gezegd over de betoging. Zijn 100.000 betogers niet meer genoeg voor de journalisten? Of was het omdat alles vreedzaam verlopen is?

Aan de kop van de betoging waren er de ‘intermittants’, acteurs en kunstenaars die al maandenlang strijd voeren voor het beschermen van het statuut van de kunstenaars. Zij vormden een opgemerkte delegatie met kleurrijke spandoeken en levendige groepen. In de betoging was het internationale karakter enorm duidelijk, zo zagen we veel Italiaanse betogers, maar ook groepen van het ACV uit België, IG-Metal uit Duitsland,…

Wij namen deel aan een internationale delegatie van het CWI, de organisatie waarvan LSP deel uitmaakt. Er waren leden uit Frankrijk, België, Duitsland, Groot-Brittannië en zelfs uit Rusland! Wij verspreidden een pamflet op de betoging waarin de nadruk werd gelegd op de noodzaak om de strijd die we overal in Europa zien te verenigen en van daaruit te werken aan een politiek verlengstuk.

Het zal immers niet volstaan om enkel te betogen of om kleurrijke optochten te organiseren. Het zal ook niet genoeg zijn om ervaringen uit te wisselen op allerhande discussies, er zal een daadwerkelijke coördinatie nodig zijn van de bewegingen om een duidelijk programma en een strategie naar voor te brengen om effectief stappen vooruit te kunnen zetten.

De omvang van de betoging weerspiegelde dat de anti-globaliseringsbeweging verre van dood is. Deze beweging heeft een belangrijke rol gespeeld in de anti-oorlogsbeweging en kan een grote rol spelen in de arbeidersstrijd die we in tal van Europese landen zien ontwikkelen. Daarom was de aanwezigheid van het CWI belangrijk, om een programma naar voor te brengen en te wijzen op de verantwoordelijkheid van de anti-globaliseringsbeweging.

De betoging zelf verliep vreedzaam, maar opvallend was toch het feit dat er vrij weinig politieke slogans werden geroepen. Sommige delegaties deden eerder denken aan een feestelijke optocht, maar er is toch niet direct iets om te feesten? Wij riepen wel slogans zodat omstaanders zouden weten waarom we betogen: tegen het neo-liberale beleid, tegen de Franse regering, tegen het kapitalistische Europa, tegen oorlog en uitbuiting.

Delen: Printen: